غزل شمارهٔ ۱۱

هوش مصنوعی: نیرو و قدرت من از می به دست می‌آید و یار من نیز منبع قوت من است. برای انسان، همین دو مورد کافی است.

هوش مصنوعی: زندگی انسان به غذا و قوت بستگی دارد و اگر قوتی نباشد، زندگی مانند مرده است.

هوش مصنوعی: هر جا که زیبایی و نیکی وجود داشته باشد، باقی افراد مانند دیوارهایی هستند که تنها نقش و نمای آن زیبایی را دارند.

هوش مصنوعی: ای کسی که گفتی به زیبایی ظاهر نگاه نکن، چون زیبایی واقعی برای دیدار کردن است.

هوش مصنوعی: اگر کسی گوشش به داستان محبوبش نرسد، این ناگفته‌ها بر روی گوش دیگران می‌نشیند و منتقل می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر چشم به زیبایی کسی ننگرد، نگاه به انسان عیب و ننگی خواهد بود.

هوش مصنوعی: دل من در چنگال زیبایی و جذبه نرگس دوست اسیر شده است. به خدا سوگند که او مست نیست و کاملاً هوشیار و آگاه است.

هوش مصنوعی: اگرچه چشمان محبوبم خواب‌آلود به نظر می‌رسند، اما هر چه بیداری و هیاهو وجود دارد، در دل عشق و جذبه اوست.

هوش مصنوعی: ای همسفر، دستت را از دست من بکش، زیرا دل من به چیزی وابسته و گرفتار است.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق، خودم را به درد و زحمت می‌اندازم و در عین حال درد و رنج‌های خود را بازگو می‌کنم. ای دوست، این ماجرا بسیار پرعمق و پیچیده است.

هوش مصنوعی: ای زاهد، چرا مدام به من طعنه می‌زنی؟ این رفتار تو چه نوع آزار و اذیتی است؟

هوش مصنوعی: اگر عبادت به معنای آسیب رساندن به مردم باشد، خداوند از این عبادت بیزار است.

هوش مصنوعی: من از دریا می‌روم و تو از خشکی به سوی کعبه می‌روی و این مسیر برای هر کدام‌مان بسیار طولانی است.

هوش مصنوعی: نفس بیدار می‌گوید که من شیخی ندارم، این فقط تصور و خیال است.

هوش مصنوعی: طبع قاآنی به دقت و ظرافت درک و فهم دارد، به همین خاطر از این نوع بروز احساسات و افکار باید احتیاط کرد.