غزل شمارهٔ ۶۳

هوش مصنوعی: اگر تیغت را بر روی من بکشی و خونم بریزی، من این را انکار نمی‌کنم چون تو به این کار مسلطی و می‌دانی چه می‌کنی.

هوش مصنوعی: زلف‌های تو به شکلی افتاده‌اند که همچون دو بنده‌ی سیاه در برابر یک آقا به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: خودت را با رفتار خوب نشان بده، ای ترک تاتار، وگرنه برای من مهم نیست که تو چقدر می‌توانی به من صدمه بزنی.

هوش مصنوعی: بنشین و سریعاً بگو که تلخی‌ها را تحمل کن و زخم‌های تند زندگی را بپذیر. این سختی‌ها نتیجه‌ی تقدیر تلخ‌ بختی است که از لذت‌های ظاهری شیرین نیز دشوارتر می‌باشد.