غزل شمارهٔ ۱۶

هوش مصنوعی: کیست که در این دنیا زنده و جاودان است، اما به دوست خود جان داده است؟ دل من که در آغوش اوست، بهتر از این است که به زنجیر دوستی دیگر گرفتار شوم.

هوش مصنوعی: چشمانم خوب است، اما وقتی معشوق کمان را به دست می‌گیرد، باید از چشمانم حفاظت کنم تا بر تیر عشق شکست نخورم.

هوش مصنوعی: اگر وارد عرصه عشق شوی، متوجه می‌شوی که آزادگان و انسان‌های شریف، حتی در عشق به محبوب خود، حرص و حسد را به جان می‌خرند.

هوش مصنوعی: در هیچ‌کجای دنیا دلی را نمی‌یابی که از دام عشق رسته باشد، اگر زلف‌های پیچیده‌ی دوست این‌گونه ترا دست و پا بزند.

هوش مصنوعی: به خودت آرامش بده و تسلیم شرایط باش، زیرا اگر همه چیز در حال تغییر باشد و حتی جان و سر تو در خطر باشد، باز هم تقدیر دوست حاکم است.