غزل شمارهٔ ۷۰

هوش مصنوعی: دلبران مانند ستاره‌ها هستند و تو مانند یک ماه در میان آن‌ها می‌درخشی؛ زیبایی و جذابیت تو در میان لشکر زیبای آنها، تو را به مانند شاهی می‌سازد.

هوش مصنوعی: چرا دل خود را به کنجکاوی مشغول می‌کنی؟ بهتر است به عمق احساسات و تجربیات خود نگاهی بیندازی و بدانیم که درون ما چه احساسی وجود دارد.

هوش مصنوعی: ای شب یلدا، تو خیلی طولانی هستی، اما به زلف دوست، به اندازه‌ای که کوتاه است، می‌ماند.

هوش مصنوعی: در ابتدا از دشمنان خود آگاه شو و سپس از دوستانت خواسته‌های خود را مشخص کن.

هوش مصنوعی: ماه نو را به خاطر زیبایی‌ات می‌خوانم، زیرا هر روز بر جمال و زیبایی‌ات افزوده می‌شود و هرگز از آن کاسته نمی‌شود.

هوش مصنوعی: اگر یوسف هم از زیبایی‌ات سخن بگوید، تو باید به او بگویی که هرچند صاحب مقام و منزلتی هستی، زیبایی‌ات از آن او فراتر است.

هوش مصنوعی: اما من چاهی در زیر گردن تو حفر کرده‌ام و کف دستم در آن چاه است.

هوش مصنوعی: با خود نگو که چقدر توانایی، زیرا ما تو را به عنوان شیر می‌شناختیم، در حالی که در واقعیتی فقط یک روباه هستی.

هوش مصنوعی: تو گفتی که دیگر طاقت ندارم، اما وقتی تو را دیدم، احساس کردم که بارم از کاه هم کمتر شده است.

هوش مصنوعی: با باد کمتر زورآزمایی کن، ای کسی که از ضعف به اندازه یک کاه هم نمی‌توانی مقاومتی داشته باشی.

هوش مصنوعی: حال تو چگونه است که از دوری دوست، بدنت پر از زخم‌ها و دلت پر از آه و اندوه است؟