غزل شمارهٔ ۷

هوش مصنوعی: ما از دل‌های زیادی پر از عشق و احساس برخورداریم، اما یک کلمه از لبان او کافی است. از دلی که داریم، با دیدن یک لبخند او، همه چیز را می‌فهمیم و حس می‌کنیم.

هوش مصنوعی: ای دل، از دید چشمانی که خونریزند دوری کن، زیرا تاتارها در زمان غارت، بسیار بی‌رحم هستند.

هوش مصنوعی: باید با غم و اندوهی که به خاطر دوست دلم به جان دارم، زندگی کنم و در این مسیر، از کم و کسری‌ها راضی باشم و در کارم به اندازه کافی تلاش کنم.

هوش مصنوعی: مانند سنگ سخت هستم، ولی درونم آتش وجود دارد که بر اثر آن، جسمم نمی‌سوزد.

هوش مصنوعی: چشمم بدون تو کسی را نمی‌بیند، زیرا وقتی تو نیستی، در چشمم بینایی‌ای وجود ندارد.

هوش مصنوعی: باید بعد از این زندگی‌ام را با شادی سپری کنم، چون دیگر نمی‌خواهم غم و اندوهی به خاطر حقارت و کوچک‌ارزشی ببینم.

هوش مصنوعی: پس از اینکه شیرویه پدرش را کشت، فهمید که شیرین بدون رنج و زحمت به او دست نخواهد داد.

هوش مصنوعی: اگر از تو بپرسند که زیبایی‌ات را از کجا می‌آوری، بگو که فقط با یک نگاه به ابروهایم می‌توانی بفهمی.

هوش مصنوعی: دل قاآنی از شدت گریه خراب شد و اشک‌هایش مانند سیلی بی‌امان، همه چیز را ویران کرد.