خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

ابیات پراکنده

واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده

شمارهٔ ۱ : راه پر خوف و اجل در پی و، منزل دور است

شمارهٔ ۲ : نبود بری بغیر کدورت شتاب را

شمارهٔ ۳ : حاصل ندامت است غرور و شتاب را

شمارهٔ ۴ : کجا نقصان پذیرد عشق از دمسردی ناصح

شمارهٔ ۵ : از خود آزادی، بر حق بنده می‌سازد ترا

شمارهٔ ۶ : ز درویشان بی‌قدر است رفعت اهل دولت را

شمارهٔ ۷ : دیده هرکس ندارد تاب دیدار ترا

شمارهٔ ۸ : ای که غافل نشوی یک نفس از یاد جهان

شمارهٔ ۹ : راه پرچاهست و، غفلت برده ای مسکین ترا

شمارهٔ ۱۰ : سرو تو، خط کشد ورق نو بهار را

شمارهٔ ۱۱ : التفاتی نیست با ما نرگس دلدار را

شمارهٔ ۱۲ : نیست بر گیرایی حق نمک زین به دلیل

شمارهٔ ۱۳ : عینک چشم دلست آیینه، پیران را بکف

شمارهٔ ۱۴ : کی کند اندیشه مرگ، آنکه پیش از مرگ مرد

شمارهٔ ۱۵ : ز شرم باختن عمر، قد دوتاست مرا

شمارهٔ ۱۶ : سینه ریش از یاری هر خس ز بس باشد مرا

شمارهٔ ۱۷ : ما به فیض صحبت یاران مشفق زنده ایم

شمارهٔ ۱۸ : بخوی نرم شود عقده های مشکل حل

شمارهٔ ۱۹ : جواب لعل تو، شیرین کند سئوال مرا!

شمارهٔ ۲۰ : از اینکه نسبت دوری بلعل او دارد

شمارهٔ ۲۱ : گر راست نگوییم در این عهد، عجب نیست

شمارهٔ ۲۲ : چربد به زور سختی، زور ملایمت

شمارهٔ ۲۳ : اگر تمکین حسنش بگذرد در دل گلستان را

شمارهٔ ۲۴ : هرکجا جلوه دهد شوخی او یکران را

شمارهٔ ۲۵ : بود حرف دهن تنگ تو ناخوان ز آن رو

شمارهٔ ۲۶ : ز بی حقیقتی از هم چنان گریزانند

شمارهٔ ۲۷ : ز بسکه راستییی در جهان نمی بینم

شمارهٔ ۲۸ : کنی گر آشنای درد جهان غفلت آیین را

شمارهٔ ۲۹ : تا شود آگاه از احوال هر نزدیک و دور

شمارهٔ ۳۰ : عشق میگردد دوا زخم دل غم پیشه را

شمارهٔ ۳۱ : گرمی بد گوهران، چندان ندارد اعتبار

شمارهٔ ۳۲ : پنبه سان شکستی چوب نرمی پیشه را

شمارهٔ ۳۳ : لازم است آزاده را از سر به پیشان احتیاط

شمارهٔ ۳۴ : دیدن خلق جهان از بس کدورت آور است

شمارهٔ ۳۵ : روشن نشود چون شرر از سنگ چراغت

شمارهٔ ۳۶ : چون نلرزد بر سر دستش، دل ناشاد ما؟

شمارهٔ ۳۷ : نیست کالایی کز آن خالی بود دامان ما

شمارهٔ ۳۸ : کرده ما را ناتوان از بس غم جانان ما

شمارهٔ ۳۹ : میگدازد ز آفتاب مرگ، برف زندگی

شمارهٔ ۴۰ : مساز رو ترش از پندهای دلشکن ما

شمارهٔ ۴۱ : ورق مشق شد از یاد خطت سینه ما

شمارهٔ ۴۲ : گشت یکشب در میان، وصل بت رعنای ما

شمارهٔ ۴۳ : پر از عیش و طرب گردد ز یاد دوست محفل‌ها

شمارهٔ ۴۴ : به تنگ آمد دل، از خودسازی این باغ و بستان‌ها

شمارهٔ ۴۵ : تو چشم روزگاری و، از هر کناره‌ای

شمارهٔ ۴۶ : در پیریت بدیده غباری که کرده جا

شمارهٔ ۴۷ : پیرانه نیست طور تو، ای شیخ کرده‌ای

شمارهٔ ۴۸ : جانسوزتر کند گل رخسار را حجاب

شمارهٔ ۴۹ : خیز و فکر خویشتن بین، چشم من، دیگر چه خواب؟

شمارهٔ ۵۰ : شکم از لقمه چو پر شد، ز دل نوا مطلب

شمارهٔ ۵۱ : رفت عهد شباب و دندان ریخت

شمارهٔ ۵۲ : مد نظر، از روی گلت آب حیات است

شمارهٔ ۵۳ : دور از تو توشه سفرم درد و محنت است

شمارهٔ ۵۴ : گفتار نرم، آب رخ آدمیت است

شمارهٔ ۵۵ : بهر وفای وعده، قیامت چه حاجت است؟

شمارهٔ ۵۶ : غم افتاده خود خوردن از آزادگی است

شمارهٔ ۵۷ : زیبد آن را درو درگاه، که از همت جود

شمارهٔ ۵۸ : چون سر شمع که گیرند و همان نور بجاست

شمارهٔ ۵۹ : هر لوح مزاری ز مقیمان دل خاک

شمارهٔ ۶۰ : ناصح آزار زبانی اگرم کرد، بجاست

شمارهٔ ۶۱ : راستان را، ز نهاد کج دوران چه زیان؟

شمارهٔ ۶۲ : حشمت و کوکبه از شاه و، فراغت ز گداست

شمارهٔ ۶۳ : بر آن جمال نکو غازه‌ای نه در کار است

شمارهٔ ۶۴ : گوشمالی ز فلک، گوش ترا به ز در است

شمارهٔ ۶۵ : چکند پیش فروغ رخ آن ماه، نقاب

شمارهٔ ۶۶ : تندی، حریف خوی ملایم نمی شود

شمارهٔ ۶۷ : امروز بیتو خاطر صحبت مشوش است

شمارهٔ ۶۸ : لذت دگر از شراب جستن غلط است

شمارهٔ ۶۹ : عیش گیتی پر نمک و شور و شر است

شمارهٔ ۷۰ : دست ما و دامنش از بس بهم خو کرده اند

شمارهٔ ۷۱ : شود ز نرمی بسیار، خصم سرکش تند

شمارهٔ ۷۲ : خصم چون تندی کند، افتادگی آن را رواست

شمارهٔ ۷۳ : آهم از تاب گل روی تو، آتش فام است

شمارهٔ ۷۴ : خوشدلی کسی بجهان کار خردمندان است؟

شمارهٔ ۷۵ : بر ما سخن سرد عزیزان نه گران است

شمارهٔ ۷۶ : دشنام تو در زیر لب، از ما نه نهان است

شمارهٔ ۷۷ : گفتم: به لب چاه زنخدان تو آن چیست؟

شمارهٔ ۷۸ : بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهانست

شمارهٔ ۷۹ : زر چو شد جمع، ز خود حادثه بر می آرد

شمارهٔ ۸۰ : قد چو خم گردید، روشن شد که وقت مردن است

شمارهٔ ۸۱ : تا خیال رخ او، شمع شب افروز من است

شمارهٔ ۸۲ : بسکه در خانه غیرش نتوانم دیدن

شمارهٔ ۸۳ : رشکم نبود گر همه بر تخت و نگین است

شمارهٔ ۸۴ : افتادگیم ساخته منظور نظرها

شمارهٔ ۸۵ : لبریز ساغرت زمی ناب گشته است؟

شمارهٔ ۸۶ : نبود گرت عطا، به رخ سائلان بخند

شمارهٔ ۸۷ : تازگی در باغ حسنت بسکه بی اندازه است

شمارهٔ ۸۸ : شد چو بینامت زبان، از کام بیرون کردنی است

شمارهٔ ۸۹ : نیست دل را با هوسهای جهان در سینه جا

شمارهٔ ۹۰ : ما را چو باز طایر دل پای بست تست

شمارهٔ ۹۱ : حسن بیان مجوی ز ما دلشکستگان

شمارهٔ ۹۲ : خنک آنکس، که از این مرحله چون آب روان

شمارهٔ ۹۳ : کی توان دل کند از بزمی که آن بدخو نشست

شمارهٔ ۹۴ : بر سرم از بس هوای آن پریوش پا فشرد

شمارهٔ ۹۵ : ما را چو باز رشته جان‌ها به دست اوست

شمارهٔ ۹۶ : نقطه جیم جمال، آن غنچه خندان اوست

شمارهٔ ۹۷ : دور باش غمزه نگذارد نگه را سوی دوست

شمارهٔ ۹۸ : مباش این همه دربند زینت دنیا

شمارهٔ ۹۹ : از جهان، ما را رخی پر گرد و دامان تریست

شمارهٔ ۱۰۰ : از جفا گر، جز جفا ناید بهر حالی که هست

شمارهٔ ۱۰۱ : ترکست که سازد غنی از خلق، و گر نه

شمارهٔ ۱۰۲ : با نقش جهان نقد تو در حشر نگیرند

شمارهٔ ۱۰۳ : هستی ایام پر از نیستی در پیش نیست

شمارهٔ ۱۰۴ : نیست غیر از آفتابی راز عشق

شمارهٔ ۱۰۵ : غیر حسنت کس در این دوران بلند آوازه نیست

شمارهٔ ۱۰۶ : گوشه گیری پیشه کن، گر جمع می‌خواهی حواس

شمارهٔ ۱۰۷ : محض دنیا شده، با سعی ز دنیا نگذشت!

شمارهٔ ۱۰۸ : نمیرسد؛ بکسی فیض از خود آرایان

شمارهٔ ۱۰۹ : آنچنان از نگهم سر ز حیا پیش افگند

شمارهٔ ۱۱۰ : شور عشق استادگی کرد، از سرم سامان گرفت

شمارهٔ ۱۱۱ : دل که از فکر فقیران خسته نبود، خسته باد

شمارهٔ ۱۱۲ : تا بگلشن را او با آن قد رعنا فتاد

شمارهٔ ۱۱۳ : فلک هر آنچه ز دستت گرفت، بهتر داد

شمارهٔ ۱۱۴ : گندم ز بیقراری ما از برای نان

شمارهٔ ۱۱۵ : نکو، ز چشم دل، از صحبت بدان افتد

شمارهٔ ۱۱۶ : کسی ز من نگرفته است خاکساری را

شمارهٔ ۱۱۷ : ندارند از ته دل، الفتی اهل جهان باهم

شمارهٔ ۱۱۸ : نفس از ذکر شهد آن لبم گر بهره ور گردد

شمارهٔ ۱۱۹ : اگر بیند بخوابم، نرگسش بی‌خواب می‌گردد

شمارهٔ ۱۲۰ : نه اشکست اینکه در بزم وصال از دیده می‌آید

شمارهٔ ۱۲۱ : کدورت پاک‌طینت را، صفای سینه می‌گردد

شمارهٔ ۱۲۲ : چون بهله بصید دلم آن مست بر آرد

شمارهٔ ۱۲۳ : نیند از احتیاط خصم، دنیا دیدگان غافل

شمارهٔ ۱۲۴ : عالمی پر شده از پرتو خورشید رخش

شمارهٔ ۱۲۵ : چو خاک تیره، مشو فرش در بیابانی

شمارهٔ ۱۲۶ : زبون رود سخن نرم خصم از دل

شمارهٔ ۱۲۷ : آه گرمم چشمه خورشید را بی آب کرد

شمارهٔ ۱۲۸ : کامران شد، هر که او قطع نظر از کام کرد

شمارهٔ ۱۲۹ : یک ذره اعتماد نشاید بجاه کرد

شمارهٔ ۱۳۰ : مبند دل به عطای جهان، که چون شبنم

شمارهٔ ۱۳۱ : تلاش تیرگی با آتش دل در نمی‌گیرد

شمارهٔ ۱۳۲ : کشتی ام بسکه کند موج صفت رم ز کنار

شمارهٔ ۱۳۳ : در صف حشر، چو بیند کرمت عرض گناه

شمارهٔ ۱۳۴ : نگه را، عکس رخسار تو، شاخ ارغوان سازد

شمارهٔ ۱۳۵ : ز نانخورش به ترش‌رویی زمانه بساز

شمارهٔ ۱۳۶ : خانه تن، چو بسیل اجل از هم ریزد

شمارهٔ ۱۳۷ : ز ضعف بیغمی، نتواند آهم از جگر خیزد

شمارهٔ ۱۳۸ : از دامن خود گرد جهان زود بر افشان

شمارهٔ ۱۳۹ : نیست باکم، گر ز دشمن بر دلم خاری رسد

شمارهٔ ۱۴۰ : ای پریشان خرج نقد کیسه هستی تویی

شمارهٔ ۱۴۱ : کافرم، گر در دوعالم غیر او دارم کسی

شمارهٔ ۱۴۲ : شست گل دفتر خود، تا خط او خوانا شد

شمارهٔ ۱۴۳ : حرف بالای تو گفتم، سخنم گشت بلند

شمارهٔ ۱۴۴ : زهر است عطای خلق، هر چند دوا باشد

شمارهٔ ۱۴۵ : مختصر تا نبود حرف، نگردد مقبول

شمارهٔ ۱۴۶ : زند صبح جزا چون بر محک نقد عملها را

شمارهٔ ۱۴۷ : بغیر از کنج تنهایی، دگر یاری نمیباشد

شمارهٔ ۱۴۸ : بآزار غمت گفتم که: گیرم انتقام از خود!

شمارهٔ ۱۴۹ : کسی از خمشی بهتر، خلق حسنی باشد؟

شمارهٔ ۱۵۰ : پیری مگو مرا ز جوانی پدید شد

شمارهٔ ۱۵۱ : دیده ام از بسکه حیران رخ دلدار شد

شمارهٔ ۱۵۲ : بی ترک مال، خنده بلب آشنا نشد

شمارهٔ ۱۵۳ : تنها نه ماه پیش رخت سر فگنده شد

شمارهٔ ۱۵۴ : شب فراق تو، بر خود حساب روز کنم

شمارهٔ ۱۵۵ : دلم چون نامه از حرفش فراموشی نمیداند

شمارهٔ ۱۵۶ : من رهرو راهی، که بمنزل نرساند

شمارهٔ ۱۵۷ : از ضعف چنانم، که چو گریم ز غم او

شمارهٔ ۱۵۸ : ز چوب بید از آن خاکستری چندان نمیماند

شمارهٔ ۱۵۹ : تا نبینند دمی روی خوشی، مال جهان

شمارهٔ ۱۶۰ : نرم خواهی که شود خصم، تو در گرمی کوش

شمارهٔ ۱۶۱ : عشاق تو، تا شمع صفت جان نگدازند

شمارهٔ ۱۶۲ : ز اندیشه بد گوست، کرم های لئیمان

شمارهٔ ۱۶۳ : بی تمیزیهای عالم بین که پیش لعل او

شمارهٔ ۱۶۴ : فکر زلفت، دود دل را دسته سنبل کند

شمارهٔ ۱۶۵ : همنشینانی که از حق نمک دم میزنند

شمارهٔ ۱۶۶ : . . .

شمارهٔ ۱۶۷ : بیچارگان، بآه شهان را زبون کنند

شمارهٔ ۱۶۸ : این بساطی که فرو چیده‌ای از ساده‌دلی

شمارهٔ ۱۶۹ : بآب تیغ تو، آب حیات میگویند

شمارهٔ ۱۷۰ : به پیش لعل لبت، وصف جان به شیرینی

شمارهٔ ۱۷۱ : آب میگردد بدور لعل او از دود خط

شمارهٔ ۱۷۲ : . . .

شمارهٔ ۱۷۳ : از خود برآ که جان گرفتار در بدن

شمارهٔ ۱۷۴ : رفتم از خود، خویشتن را بس که دزدیدم به خود

شمارهٔ ۱۷۵ : تا زنده است عاشق از اینجا نمی‌رود

شمارهٔ ۱۷۶ : بی‌تو، دانی روز من در کنج غم چون می‌رود؟

شمارهٔ ۱۷۷ : گر تویی لیلی، ز حسنت کوهها دریا شود

شمارهٔ ۱۷۸ : اگر به دشت خرامد، سراب آب شود

شمارهٔ ۱۷۹ : ز گرم رویی حسن تو، سخت میترسم

شمارهٔ ۱۸۰ : نظر، ز سیر رخت، چشمه حیات شود

شمارهٔ ۱۸۱ : از نهال سرکشی، بی عزتی حاصل شود

شمارهٔ ۱۸۲ : از غمش دود نفسها، دسته سنبل شود

شمارهٔ ۱۸۳ : طرفه شهدی است خموشی، که ز شیرینی آن

شمارهٔ ۱۸۴ : گر پرتو جمال تو افتد بروی آب

شمارهٔ ۱۸۵ : ز رخ چو بند نقابی ترا گشاده شود

شمارهٔ ۱۸۶ : سربلندان، مال صرف زیردستان میکنند

شمارهٔ ۱۸۷ : ز غفلت، مردمان را پند گفتن خوش نمیآید

شمارهٔ ۱۸۸ : رسیده ضعف بجایی که همچو پنجه بط

شمارهٔ ۱۸۹ : همین از نعمت وصلت نصیب سینه‌چاکان بس

شمارهٔ ۱۹۰ : روزگاری که منش سر بقدم میسودم

شمارهٔ ۱۹۱ : کهن پیر گردون به موی سفید

شمارهٔ ۱۹۲ : عیب باشد مشرب طفلانه با موی سفید

شمارهٔ ۱۹۳ : ز ارتکاب جرم، پاکان زودتر رسوا شدند

شمارهٔ ۱۹۴ : در جهان برخود امید یک نفس بودن مدار

شمارهٔ ۱۹۵ : رو به پس کردن نباشد رفتن ایام را

شمارهٔ ۱۹۶ : حضور می‌طلبی، دل به نیک و بد مگذار

شمارهٔ ۱۹۷ : بخشم و شهوت و حرص، اینقدر مده خود را

شمارهٔ ۱۹۸ : ز غلیان و قهوه بپوشان نظر

شمارهٔ ۱۹۹ : شد کاروان عمر، بکن خویش را خبر

شمارهٔ ۲۰۰ : ما همرهان، ز چشم جهان گرم رفتنیم

شمارهٔ ۲۰۱ : بس جانگداز باشد فر و شکوه دشمن

شمارهٔ ۲۰۲ : نفست از طول امل چند بود در تک و تاز؟

شمارهٔ ۲۰۳ : یار پیغمبر همین یک کس از آن چار است و بس

شمارهٔ ۲۰۴ : گریه از کردار ما، مقبول جانان است وبس

شمارهٔ ۲۰۵ : شمع است که گریان شده در بزم وصالش؟

شمارهٔ ۲۰۶ : ز بس داغست از رنگینی لبهای میگونش

شمارهٔ ۲۰۷ : گرفتگی نبود با زبان خوش سخنش

شمارهٔ ۲۰۸ : آریم بر سر حرف و، نشوی حرف نیوش

شمارهٔ ۲۰۹ : باشد از خلق چه پوشیده، ز فقر است چه باک؟

شمارهٔ ۲۱۰ : شبی بر ما اسیران بگذرد بی روی چون ماهش

شمارهٔ ۲۱۱ : ز آتشپاره خود گرمیی تا وا کشم، هردم

شمارهٔ ۲۱۲ : چون همه ز آن حق است، از چه بجود نازی

شمارهٔ ۲۱۳ : گمنام بس که همچو وفا در زمانه‌ام

شمارهٔ ۲۱۴ : تا بجان آتش فتاد از شوق آن جانانه ام

شمارهٔ ۲۱۵ : . . .

شمارهٔ ۲۱۶ : یاد آن روز که چشم نگران دانستم

شمارهٔ ۲۱۷ : می گلگون فنا نشأة دیگر دارد

شمارهٔ ۲۱۸ : دهد جدایی یاران رفته بر بادم

شمارهٔ ۲۱۹ : فریب شکر الفت نمیخورم دیگر

شمارهٔ ۲۲۰ : دوید چشم، ز بس حسرت نگاه کشیدم

شمارهٔ ۲۲۱ : ز بس نومیدی از امیدهای خویشتن دیدم

شمارهٔ ۲۲۲ : شعله بیرون نتواند شدن از جاده شمع

شمارهٔ ۲۲۳ : بیاد طره اش، از آه خود دودی بسر دارم

شمارهٔ ۲۲۴ : نمیگیرد کسی از خاک راهم از گرانقدری

شمارهٔ ۲۲۵ : ضعیف و ناتوان کرده است از بس دوری یارم

شمارهٔ ۲۲۶ : می‌روم سوی وطن، حسرت به غربت می‌کشم

شمارهٔ ۲۲۷ : چنان از صحبت گردنکشان گریزانم

شمارهٔ ۲۲۸ : پا بسته جهانی، دلخوش که سالکم من

شمارهٔ ۲۲۹ : ما از شکست خویش رخ یار دیده ایم

شمارهٔ ۲۳۰ : خاک راه خصم گشتیم و، ز دعوی تن زدیم

شمارهٔ ۲۳۱ : چشم بستیم از جهان، تا آشنای او شدیم

شمارهٔ ۲۳۲ : ما نه از بهر خدا دیده گریان داریم

شمارهٔ ۲۳۳ : آشنا نیست بهم ظاهر و باطن ما را

شمارهٔ ۲۳۴ : برده است از بس بفکر آن نگار جانیم

شمارهٔ ۲۳۵ : گر بیاد شعله خوی تو افغان سرکنیم

شمارهٔ ۲۳۶ : از حیا حرفش نیاید بر زبان کلک ما

شمارهٔ ۲۳۷ : وقت نظاره صنع، در چشم اهل عرفان

شمارهٔ ۲۳۸ : در آن گلشن که خواهد نکهت او جلوه گر گشتن

شمارهٔ ۲۳۹ : هست قفل کارهای بسته را از خود کلید

شمارهٔ ۲۴۰ : رعشه بر اعضا فتاد و، وقت رحیل است

شمارهٔ ۲۴۱ : غم بدل های مشوش چه تواند کردن؟

شمارهٔ ۲۴۲ : از تو ای حادثه ارباب فنا را چه زیان؟

شمارهٔ ۲۴۳ : ای تاجر قلمرو هستی، نبسته بار

شمارهٔ ۲۴۴ : ز لطف حق شمر با خویشتن احساس مردم را

شمارهٔ ۲۴۵ : قامت از پیری چو خم شد، دل ازین ویران بکن

شمارهٔ ۲۴۶ : ای آنکه محو خویش در آیینه گشته‌ای

شمارهٔ ۲۴۷ : نگردد مرد کامل تا نیاید از وطن بیرون

شمارهٔ ۲۴۸ : چو افروزد رخش، سوزد دل و دین

شمارهٔ ۲۴۹ : تا نگردد کشته تیغش پس از من دیگری

شمارهٔ ۲۵۰ : دلم مجنون و، لیلی آن نگاه عشوه ساز او

شمارهٔ ۲۵۱ : برد از من تاب، تاب سنبل گیسوی او

شمارهٔ ۲۵۲ : بر نمیدارد شکن، دست از سر گیسوی او

شمارهٔ ۲۵۳ : صفحه هر برگ این گلشن بود رویی به تو

شمارهٔ ۲۵۴ : منعم بیا جهان را قسمت کنیم باهم

شمارهٔ ۲۵۵ : بلبل از گل چند؟ ز آن رخسار زیبا هم بگو!

شمارهٔ ۲۵۶ : تو ز من یک جان گرفتی، من ز تو چندین نگاه

شمارهٔ ۲۵۷ : چون نگردد حال بر مفلس ز شرم قرض خواه؟

شمارهٔ ۲۵۸ : ای از خودی و هستی، بر خویش دل نهاده

شمارهٔ ۲۵۹ : ته ته پری رخانند، جا کرده در ته خاک

شمارهٔ ۲۶۰ : از اینکه دربه‌دری، پیش دوست جای نداری!

شمارهٔ ۲۶۱ : کیست عارف؟ آنکه نشناسد به جز حق دیگری

شمارهٔ ۲۶۲ : برای یک لب نان دربدر چه میگردی؟

شمارهٔ ۲۶۳ : چو خشتی کز بنا افتد، زهر افتادن دندان

شمارهٔ ۲۶۴ : ز بس کاهید جسم زار من از درد پنهانی

شمارهٔ ۲۶۵ : در دیده غبارم ز چه ره یافته، دانی؟

شمارهٔ ۲۶۶ : دیدن بدستیاری عینک، ندیدنست

شمارهٔ ۲۶۷ : هجوم خط مشکین نیست بر سیب زنخدانش

شمارهٔ ۲۶۸ : به دوست روی دو عالم تو آشنای که‌ای