خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها

اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها

شمارهٔ ۱ - الشریعة : اصل همه اوست و هر چه جز او فرع است

شمارهٔ ۲ - الشریعة : هر چند که عقل رهبر آگاه است

شمارهٔ ۳ - الشریعة : جان آید و راه عشق می پیماید

شمارهٔ ۴ - الشریعة : عقل آن باشد که شرع را برتابد

شمارهٔ ۵ - الشریعة : هر چند به عقل راه می شاید دید

شمارهٔ ۶ - الشریعة : عقل از ره جان به نور شرع آگه شد

شمارهٔ ۷ - الشریعة : گر زانک تو را هست ز تحقیق خبر

شمارهٔ ۸ - الشریعة : خیز از سخن سرّ خود و کل بگذر

شمارهٔ ۹ - الشریعة : آیین قلندر ار نظر کوتاهی است

شمارهٔ ۱۰ - الشریعة : هر کاو زحقیقت وجود آگاه است

شمارهٔ ۱۱ - الشریعة : چون دیدهٔ عقل راهرو بگشاید

شمارهٔ ۱۲ - الشریعة : از عقل مجرّد به دوایی نرسی

شمارهٔ ۱۳ - الشریعة : چون ما به هوای طبع و عادت گرویم

شمارهٔ ۱۴ - الطّاعة : زان پیش که از جمله فرو مانی فرد

شمارهٔ ۱۵ - الطّاعة : گر عاقلی آن بکن که یزدان فرمود

شمارهٔ ۱۶ - الطّاعة : در کار آویز و گفت و گو را بگذار

شمارهٔ ۱۷ - العبودیة : گر مایهٔ همّت است در گوهر تو

شمارهٔ ۱۸ - العبودیة : جز با تو حوالتت نباشد فردا

شمارهٔ ۱۹ - العبودیة : زآن جان و جهان تا هوس[ی] در سر ماست

شمارهٔ ۲۰ - العبودیة : در غمکدهٔ بندگیت شادیهاست

شمارهٔ ۲۱ - العبودیة : بگریز ز خلق اگر توانی بگریخت

شمارهٔ ۲۲ - العبودیة : خواهی که دم تو را مبارک دارند

شمارهٔ ۲۳ - العبودیة : آن کن که توانگران گدای تو شوند

شمارهٔ ۲۴ - العبودیة : در دهر هر آنک تخم خدمت پاشد

شمارهٔ ۲۵ - العبودیة : با صدق اگر دل تو همره گردد

شمارهٔ ۲۶ - العبودیة : گر بد داند و گر نکو او داند

شمارهٔ ۲۷ - العبودیة : می دان که اگر او دمی آن تو شود

شمارهٔ ۲۸ - العبودیة : گر کم کوشی به کار خود گر بسیار

شمارهٔ ۲۹ - العبودیة : چون از در او هیچ مرا نیست گزیر

شمارهٔ ۳۰ - العبودیة : او را به کف آور کم اینها همه گیر

شمارهٔ ۳۱ - العبودیة : دل را دیدم شیفته در راه هوس

شمارهٔ ۳۲ - العبودیة : هرگاه که آنچنان کَت افتد باشی

شمارهٔ ۳۳ - العبودیة : حُسنی که گواه صنع معبود بود

شمارهٔ ۳۴ - العبودیة : رو در پی درد او که درمان گردی

شمارهٔ ۳۵ - العبودیة : بر خاک در تو تحفه گر جان باشد

شمارهٔ ۳۶ - العبودیة : در بندگیش اگر تو نیکو باشی

شمارهٔ ۳۷ - العبودیة : گر بنوازی بندهٔ مقبول توَم

شمارهٔ ۳۸ - العبودیة : آن کس که به بندگی قرارش باشد

شمارهٔ ۳۹ - العبودیة : ای از تو خرابی سبب آبادی

شمارهٔ ۴۰ - الطریقة : آن کس که درون سینه را دل پنداشت

شمارهٔ ۴۱ - الطریقة : درمان غمت امید بی درمانی است

شمارهٔ ۴۲ - الطریقة : ای آنک تو را امید آبادانی است

شمارهٔ ۴۳ - الطریقة : هر آبادی از غم او ویرانی است

شمارهٔ ۴۴ - الطریقة : آزار طلب مکن که طامات این است

شمارهٔ ۴۵ - الطریقة : آن را که زخود نماند با خود اثری است

شمارهٔ ۴۶ - الطریقة : هر مرد که او پای درین راه افشرد

شمارهٔ ۴۷ - الطریقة : قومی هستند کز کله موزه کنند

شمارهٔ ۴۸ - الطریقة : اندر ره عشق یادگر سر ننهند

شمارهٔ ۴۹ - الطریقة : مستان رهش تمام هشیار آیند

شمارهٔ ۵۰ - الطریقة : چندان برو این ره که دوی برخیزد

شمارهٔ ۵۱ - الطریقة : هر مرغ دلی که پر بدو باز کند

شمارهٔ ۵۲ - الطریقة : هر دل شده ای چهره به خون می شوید

شمارهٔ ۵۳ - الطریقة : یک ذرّه غمش به صد جهان نتوان داد

شمارهٔ ۵۴ - الطریقة : در عشق هزار جان و دل بس نکند

شمارهٔ ۵۵ - الطریقة : سودای توم سر به جهان اندر داد

شمارهٔ ۵۶ - الطریقة : در راه طلب رسیده ای می باید

شمارهٔ ۵۷ - الطریقة : هر دل که به کوی دوست منزل دارد

شمارهٔ ۵۸ - الطریقة : لافی زدم ای دوست زراه پندار

شمارهٔ ۵۹ - الطریقة : دل در هوس تو چون بجنباند سر

شمارهٔ ۶۰ - الطریقة : خواهی که به سوی حضرتش یابی بار

شمارهٔ ۶۱ - الطریقة : صبر از سر استقامتم گو برخیز

شمارهٔ ۶۲ - الطریقة : خیزم در دلدار زنم بوک دبو

شمارهٔ ۶۳ - الطریقة : خواهی که بزرگیت بود کوچک باش

شمارهٔ ۶۴ - الطریقة : ره پرخطر است زینهار آگه باش

شمارهٔ ۶۵ - الطریقة : تا بتوانی در صف مردان می باش

شمارهٔ ۶۶ - الطریقة : چون آمده ای درین بیابان حاصل

شمارهٔ ۶۷ - الطریقة : اسرار طریقت نشود حل به سؤال

شمارهٔ ۶۸ - الطریقة : در راه طلب دلیل باید نه دلال

شمارهٔ ۶۹ - الطریقة : در گمراهی طالب راه اوییم

شمارهٔ ۷۰ - الطریقة : تا یوسف دل را نکنی از بن چاه

شمارهٔ ۷۱ - الحقیقة : در راه خرد امین و طرار یکی است

شمارهٔ ۷۲ - الحقیقة : جز نیستی تو نیست هستی به خدا

شمارهٔ ۷۳ - الحقیقة : هر دل که ورا زعلم حق نیرو نیست

شمارهٔ ۷۴ - الحقیقة : ای دوست میان من و تو گرنه دُوی است

شمارهٔ ۷۵ - الحقیقة : از کوی و مکان گذشت آب و گل ما

شمارهٔ ۷۶ - الحقیقة : بی می همه نوبهار عالم دی توست

شمارهٔ ۷۷ - الحقیقة : از عالم کفر تا به دین یک نفس است

شمارهٔ ۷۸ - الحقیقة : ره رفتن تحقیق به گامت دور است

شمارهٔ ۷۹ - الحقیقة : بر حال منت دسترسی نیست که نیست

شمارهٔ ۸۰ - الحقیقة : این کار تو را کارگزار دگر است

شمارهٔ ۸۱ - الحقیقة : کار ارچه به من نیست ولی بی من نیست

شمارهٔ ۸۲ - الحقیقة : این مردمک دیده سحرگه برخاست

شمارهٔ ۸۳ - الحقیقة : دانستن این حدیث کار دیده است

شمارهٔ ۸۴ - الحقیقة : هر دل که به میدان هوای تو بتاخت

شمارهٔ ۸۵ - الحقیقة : دل نیست کز آتش غمت سوخته نیست

شمارهٔ ۸۶ - الحقیقة : تا می نخوری به سرِّ مستی نرسی

شمارهٔ ۸۷ - الحقیقة : هستی تو همه، با تو برابر چه بود

شمارهٔ ۸۸ - الحقیقة : ای مؤمن محض بودنت مطلق گبر

شمارهٔ ۸۹ - الحقیقة : مست از ازل آمدیم و مستیم هنوز

شمارهٔ ۹۰ - الحقیقة : بیرون تر ازین جهان جهانی دگر است

شمارهٔ ۹۱ - الحقیقة : آن کس که چو حق حقیقت حق نشناخت

شمارهٔ ۹۲ - الحقیقة : تا چند دلا تو در مقالت پیچی

شمارهٔ ۹۳ - الحقیقة : در باغ طلب اگر نباتی یابی

شمارهٔ ۹۴ - الحقیقة : بر درگه کبریا تو جز شاه نئی

شمارهٔ ۹۵ - الحقیقة : یاری که وجود و عدمت اوست همه

شمارهٔ ۹۶ - الحقیقة : ماییم که بس بوالعجب اندر قدمیم

شمارهٔ ۹۷ - الحقیقة : گر حکمت محض خواهی و علم اصول

شمارهٔ ۹۸ - الحقیقة : در عالم کشف اگر گلی بنماییم

شمارهٔ ۹۹ - الحقیقة : در دیدهٔ دل دیدهٔ دیگر دیدم

شمارهٔ ۱۰۰ - الحقیقة : ما خود ز ازل عاشق و مست آمده ایم

شمارهٔ ۱۰۱ - الحقیقة : خوابی که ندیده ای تو تعبیر مکن

شمارهٔ ۱۰۲ - الحقیقة : هر دل که به سوی او گراید رفتن

شمارهٔ ۱۰۳ - الحقیقة : تا ظن نبری که هست این رشته دو تو

شمارهٔ ۱۰۴ - الحقیقة : ای در دل من مهر تمنّا همه تو

شمارهٔ ۱۰۵ - الحقیقة : آتش نزند در دل ما الّا او

شمارهٔ ۱۰۶ - الیقین : هر چیز که او گفت چنان است همه

شمارهٔ ۱۰۷ - التوبه : ای آنک به توبه کرده ای عزم درست

شمارهٔ ۱۰۸ - التوبه : طاعت زگناه بیش می باید کرد

شمارهٔ ۱۰۹ - التوبه : در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود

شمارهٔ ۱۱۰ - التوبه : در بندگیش ناخلفی می کردی

شمارهٔ ۱۱۱ - التوبه : آباد خرابات زمی خوردن ماست

شمارهٔ ۱۱۲ - التوبه : گر تو به سر راه خرد وانرسی

شمارهٔ ۱۱۳ - الصّوم : با دیده درآی و صنع ربّانی بین

شمارهٔ ۱۱۴ - الحج : در راه خدا دو کعبه آمد حاصل

شمارهٔ ۱۱۵ - الحج : احرام درش گیر و دلا فرمان کن

شمارهٔ ۱۱۶ - الحج : تا روی توم قبله شد ای جان و جهان

شمارهٔ ۱۱۷ - الحج : در راهش اگر به نیکنامی برسی

شمارهٔ ۱۱۸ - الحج : گر عُجب زموقف دلت دور شود

شمارهٔ ۱۱۹ - الحج : مرهم طلبی به گرد دلریشان گرد

شمارهٔ ۱۲۰ - طلب الآخرة : تا وسوسهٔ عشق مهیّا نشود

شمارهٔ ۱۲۱ - طلب الآخرة : فرزانهٔ سروران جهان بگزیند

شمارهٔ ۱۲۲ - طلب الآخرة : چون از شدگان یکی نمی آید باز

شمارهٔ ۱۲۳ - طلب الآخرة : زان پیش که گویند که جا واپرداز

شمارهٔ ۱۲۴ - طلب الآخرة : ملک طلبش بهر سلیمان ندهند

شمارهٔ ۱۲۵ - طلب الآخرة : ترسم که اگر در طلبش نشتابی

شمارهٔ ۱۲۶ - الصدق : با صدق تو زخم همچو مرهم باشد

شمارهٔ ۱۲۷ - الصدق : ای دل سررشتهٔ اَمَل کوته کن

شمارهٔ ۱۲۸ - الصدق : گر مایهٔ همت است در گوهر تو

شمارهٔ ۱۲۹ - الصدق : تا یوسف دل را نکنی از بن چاه

شمارهٔ ۱۳۰ - الصدق : صدق است که مرد را همی بخشد جان

شمارهٔ ۱۳۱ - الصدق : گر قصد کنی به رفتن راه وصال

شمارهٔ ۱۳۲ - الصدق : از صدق رهانی دل خود را از حیف

شمارهٔ ۱۳۳ - الصفا : گر یک نفس آن جان و جهان بتوان دید

شمارهٔ ۱۳۴ - الصفا : روخانه برو که شاه ناگاه آید

شمارهٔ ۱۳۵ - الصفا : رسمی است میان اهل دل دیرینه

شمارهٔ ۱۳۶ - الصفا : ای دل نه تویی که در صفایی نرسی

شمارهٔ ۱۳۷ - الصفا : نه هر که میان ببندد از کفار است

شمارهٔ ۱۳۸ - الصفا : طعم وحدت بدین دو تویی بخشی

شمارهٔ ۱۳۹ - الصفا : از راه صفا هر که نصیبی یابد

شمارهٔ ۱۴۰ - الصفا : تا تعبیهٔ عشق مصفّا نشود

شمارهٔ ۱۴۱ - الصفا : سجاده به روی آب انداخته گیر

شمارهٔ ۱۴۲ - الصفا : شرط است مرا زخویشتن برگشتن

شمارهٔ ۱۴۳ - الصّبر : بر مردم اهل گر بد و نیک آید

شمارهٔ ۱۴۴ - الصّبر : کاری که فروبندد و رخ ننماید

شمارهٔ ۱۴۵ - الصّبر : در محنت اگر چه صبر ایّوبی به

شمارهٔ ۱۴۶ - الصّبر : دل خوش کن و بر صبر گمار اندیشه

شمارهٔ ۱۴۷ - الصّبر : صبری که دلم بدو قوی بود برفت