خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه

اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه

شمارهٔ ۱ : خواهی که بیابد دل تو ملک ابد

شمارهٔ ۲ : پیوسته چو باشی تو به بازی مشغول

شمارهٔ ۳ : از عمر عزیز خود دریغا که بسی

شمارهٔ ۴ : گیرم که دل از بدی نمی پالایی

شمارهٔ ۵ : بستردنی است هر چه بنگاشته ام

شمارهٔ ۶ : هر لحظه دلم در طلب دلداری

شمارهٔ ۷ : یکچند دویدیم نه بر راه صواب

شمارهٔ ۸ : در عمر درنگ نیست ممکن، بشتاب

شمارهٔ ۹ : چون رفت رقیب عمر دریاب ای دل

شمارهٔ ۱۰ : دردا که به هرزه زندگانی بگذشت

شمارهٔ ۱۱ : ماهی امید عمرم از شست برفت

شمارهٔ ۱۲ : جان گر به تن آباد بود هیچ بود

شمارهٔ ۱۳ : در دیده زسودای تو دودی دارم

شمارهٔ ۱۴ : قومی شده تازنده به اسرار جهان

شمارهٔ ۱۵ : عمری که به یاد این و آن می‌گذرد

شمارهٔ ۱۶ : بی قدر دلا چو خاک کو خواهی شد

شمارهٔ ۱۷ : چون جمله خطا کنی صوابت چه بود

شمارهٔ ۱۸ : شد عمر خراب زار رو برنامد

شمارهٔ ۱۹ : گر می خواهی که روز و شب گردی شاد

شمارهٔ ۲۰ : بر اهل هنر کار پریشان بهتر

شمارهٔ ۲۱ : ای دل تو اگر به گوشه ای بنشینی

شمارهٔ ۲۲ : خود را تو اگر عشوه دمادم ندهی

شمارهٔ ۲۳ : یا رب چه خوش است بر جهان خندیدن

شمارهٔ ۲۴ : از بند خود ار دلم رهایی یابد

شمارهٔ ۲۵ : آدم که همی زد دم بی درمانی

شمارهٔ ۲۶ : با دست تهی پرهوسان را چه دهند

شمارهٔ ۲۷ : از دست اجل جان نبرد زاینده

شمارهٔ ۲۸ : آنها که جهان به کام دل داشته اند

شمارهٔ ۲۹ : از آخر عمر اگر کسی یاد کند

شمارهٔ ۳۰ : از دست اجل هیچ قدح نوش مکن

شمارهٔ ۳۱ : قیصر که زمین به پای حشمت فرسود

شمارهٔ ۳۲ : بر سبزه چو چشم ابر نوروز گریست

شمارهٔ ۳۳ : با یار اگر آرمیده باشی همه عمر

شمارهٔ ۳۴ : امروز زخیل دل چو بیرون باشی

شمارهٔ ۳۵ : تا از دم خواجگی و میری نرهی

شمارهٔ ۳۶ : تا ظن نبری که کاردان خواهی بود

شمارهٔ ۳۷ : مهمان جهان یکشبه بنمای که بود

شمارهٔ ۳۸ : محراب چمن را زگل آمد قندیل

شمارهٔ ۳۹ : اسباب فلک چو مهره بشمرد به خاک

شمارهٔ ۴۰ : پروانگکی به پیش شمعی بپرید

شمارهٔ ۴۱ : چون از پی دلبر دل شوریده برفت

شمارهٔ ۴۲ : بی روی تو گرچه رهگذر جای گل است

شمارهٔ ۴۳ : انعام تو عام است و دلم بی بهر است

شمارهٔ ۴۴ : چون معترفم بدانچ سرمستی هست

شمارهٔ ۴۵ : بیچاره دل شکسته چون بستهٔ تست

شمارهٔ ۴۶ : دلدار چو دید خسته و غمگینم

شمارهٔ ۴۷ : از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت

شمارهٔ ۴۸ : هر جا که سری است پر زسودای شماست

شمارهٔ ۴۹ : گر جور کنی از تو فغان نتوان کرد

شمارهٔ ۵۰ : زین گونه که طبع سرکش دلبر ماست

شمارهٔ ۵۱ : چندانک منم هزار چندان غم تست

شمارهٔ ۵۲ : بی آنک شود زما گناهی پیدا

شمارهٔ ۵۳ : تا کی سخن حال مشوّش گویم

شمارهٔ ۵۴ : تا یوسف دل را نکنی از بن چاه

شمارهٔ ۵۵ : تو چیز طلب کت بستاند زهمه

شمارهٔ ۵۶ : دل بر طرب و عیش نهادن بهتر

شمارهٔ ۵۷ : هر چند که عقل داری و دیده و هوش

شمارهٔ ۵۸ : آن کس که گل وجود آدم بکند

شمارهٔ ۵۹ : گر بر سر بحر علم بینا گردی

شمارهٔ ۶۰ : نقش تو دَرون دیده بنگاشته به

شمارهٔ ۶۱ : خیزیم و ره قافلهٔ غم بزنیم

شمارهٔ ۶۲ : خواهی که رسی به کام برگیر دو گام

شمارهٔ ۶۳ : در پای غمش چو سر بیندازی هان

شمارهٔ ۶۴ : تا حد طلبی به وصل بی حد نرسی

شمارهٔ ۶۵ : «اوحد» تو به جای غصّه ای صد می کش

شمارهٔ ۶۶ : در دست زمانه سخت مظلومم من

شمارهٔ ۶۷ : «اوحد» در دل می زنی آخر دل کو

شمارهٔ ۶۸ : برخود در کام و آرزو در بستم

شمارهٔ ۶۹ : «اوحد» تو به هر خیال مغرور مشو

شمارهٔ ۷۰ : «اوحد» تو به هر حادثه از جای مرو

شمارهٔ ۷۱ : آنها که زاسرار الهی مستند

شمارهٔ ۷۲ : از شمع یقین «اوحد» از آن بی نوری

شمارهٔ ۷۳ : «اوحد» تو حدیث عشق گفتی بسیار

شمارهٔ ۷۴ : در مصطبهٔ عشق زبدنامی چند