خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

همام تبریزی » رباعیات

شمارهٔ ۱ : انگور و شراب را سعادت بادا

شمارهٔ ۲ : جهدی بنما تا بشناسی حق را

شمارهٔ ۳ : ای هجر تو خون کرده جگر یاران را

شمارهٔ ۴ : ای در سر زلف تو پریشانی‌ها

شمارهٔ ۵ : ای دل که شدی در سر آن زلف به تاب

شمارهٔ ۶ : زنهار مبالغت مکن در هر باب

شمارهٔ ۷ : گویند که هست بی نشان آب حیات

شمارهٔ ۸ : عشق تو که در دل آتش تیز افروخت

شمارهٔ ۹ : ای چشم تو را چو من جهانی شده مست

شمارهٔ ۱۰ : دوشش دیدم زلف بشولیده و مست

شمارهٔ ۱۱ : ای آنکه لبت آب حیات طرب است

شمارهٔ ۱۲ : در آرزوی تو شمع را جان به لب است

شمارهٔ ۱۳ : چون دیدن آن سرو روان در خواب است

شمارهٔ ۱۴ : با روی تو شمع برفروزد عجب است

شمارهٔ ۱۵ : میلت به من ای یار موافق عجب است

شمارهٔ ۱۶ : ای بی‌خبران شکل مجازی هیچ است

شمارهٔ ۱۷ : ای زلف به تاب دوست تاب تو که راست

شمارهٔ ۱۸ : لب بر لب من نهاد این لطف بس است

شمارهٔ ۱۹ : عشق تو که سرمایه این درویش است

شمارهٔ ۲۰ : ای باد مراغه حال خویشان خون است

شمارهٔ ۲۱ : ترشی تو ولیک نکته‌ات شیرین است

شمارهٔ ۲۲ : گفتم که مگر رای تو فرزانگی است

شمارهٔ ۲۳ : تا هر کست ای شانه نگیرد بر دست

شمارهٔ ۲۴ : تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوست

شمارهٔ ۲۵ : ای جام لب نگار می‌دار به دست

شمارهٔ ۲۶ : ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیست

شمارهٔ ۲۷ : ما را به امید زندگانی بگذشت

شمارهٔ ۲۸ : چون خسته شد از منج لب شیرینت

شمارهٔ ۲۹ : چون زرد شد از رنج گل رعنایت

شمارهٔ ۳۰ : ای آب لطافت و طرب در جویت

شمارهٔ ۳۱ : ای عرصه تبریز زیانت مرساد

شمارهٔ ۳۲ : این سنگ که از آب روان می‌گردد

شمارهٔ ۳۳ : بزم از رخت امشب آفتابی دارد

شمارهٔ ۳۴ : زلفش سر کبر و سرفرازی دارد

شمارهٔ ۳۵ : زلفت که ز ماه تکیه‌گاهی دارد

شمارهٔ ۳۶ : معشوق من امشبی وفایی دارد

شمارهٔ ۳۷ : دل وقت سماع بوی دلدار برد

شمارهٔ ۳۸ : گفتی که سرشکت ز چه معنی خون شد

شمارهٔ ۳۹ : با عشق تو دل چون محرم راز آمد

شمارهٔ ۴۰ : گفتی غم عشقت همه کس می‌داند

شمارهٔ ۴۱ : گویند فلان سلطنتی می‌راند

شمارهٔ ۴۲ : ای دل مطلب دوا ز معلولی چند

شمارهٔ ۴۳ : در بزم تو هر که ترک هستی نکند

شمارهٔ ۴۴ : معشوقه به گرمابه شبی با ما بود

شمارهٔ ۴۵ : عشق تو جوان است و جوان خواهد بود

شمارهٔ ۴۶ : هر گه که قدح پر از می ناب شود

شمارهٔ ۴۷ : می بی لب تو طرب نمی‌افزاید

شمارهٔ ۴۸ : زان عهد قدیم چون مرا یاد آید

شمارهٔ ۴۹ : باد سحری رقص‌کنان می‌آید

شمارهٔ ۵۰ : گفتار خوش و لب چو قندم باید

شمارهٔ ۵۱ : نی حال دلم یکان یکان می‌گوید

شمارهٔ ۵۲ : گفتا که به ابروم که دارم در سر

شمارهٔ ۵۳ : این ملک به مالک گدا بازگذار

شمارهٔ ۵۴ : شد دوش میان ما حکایت آغاز

شمارهٔ ۵۵ : بادا چو کمان قامت اعدای تو کوز

شمارهٔ ۵۶ : ای خواجه بگو چه دیده‌ای باش هنوز

شمارهٔ ۵۷ : جانا دهنت که هست چون چشمه نوش

شمارهٔ ۵۸ : از سبزه شود خرد چو ماه اندر میغ

شمارهٔ ۵۹ : در صحبت شانه هست موی تو دریغ

شمارهٔ ۶۰ : ای ماه چه قبه‌ای ز قدرت عیوق

شمارهٔ ۶۱ : می‌آمد و بر گلش پریشان سنبل

شمارهٔ ۶۲ : با روی تو ننگرند عشاق به گل

شمارهٔ ۶۳ : دیر است که با غم تو در ساخته‌ام

شمارهٔ ۶۴ : رنج تو چو رنج خویش پنداشته‌ام

شمارهٔ ۶۵ : می‌آیم و از شرم چنان می‌افتم

شمارهٔ ۶۶ : گفتم چو تو را عاشق شیدا باشم

شمارهٔ ۶۷ : وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهم

شمارهٔ ۶۸ : بنشسته بدیم ما دو شهباز به هم

شمارهٔ ۶۹ : هجران دیدیم و درد هجران دیدیم

شمارهٔ ۷۰ : منگر تو بدان که ما به تن مختصریم

شمارهٔ ۷۱ - مولانا قطب‌الدین عتیقی راست : تا چند بود دل به ریا پروردن

شمارهٔ ۷۲ - در جواب مولانا قطب‌الدین عتیقی : ای عادت تو به باده جان پروردن

شمارهٔ ۷۳ : تا کی رخ دل سوی گناه آوردن

شمارهٔ ۷۴ : در منزل او وقت خبر پرسیدن

شمارهٔ ۷۵ : چون نیست مجال روی و مویت دیدن

شمارهٔ ۷۶ : امشب که رسید دوست در منزل من

شمارهٔ ۷۷ : ای حلقهٔ مشکین تو دام دل من

شمارهٔ ۷۸ : از مه قدحی نهاده بر کف گردون

شمارهٔ ۷۹ : یک جوهر روشن است جان من و تو

شمارهٔ ۸۰ : تلخ است مذاق زندگانی بی تو

شمارهٔ ۸۱ : یک نکته معنی ز همه دنیی به

شمارهٔ ۸۲ : از باغ ارم گوشه درویشان به

شمارهٔ ۸۳ : ترکم چو کمان ابروان کرد به زه

شمارهٔ ۸۴ : ای طبع تو را جان لطیفان بنده

شمارهٔ ۸۵ : با شمع چو گرم شد سر پروانه

شمارهٔ ۸۶ : ای دل تو ز همنشین دگرسان گردی

شمارهٔ ۸۷ : اینت نرسد که بر تنم رشک بری

شمارهٔ ۸۸ : ای همنفسان شدست وصلم سپری

شمارهٔ ۸۹ : ای صبح که آهنگ به خونم داری

شمارهٔ ۹۰ : معشوق ز ذوق باده گلناری

شمارهٔ ۹۱ : ای منزل دوست خوش هوایی داری

شمارهٔ ۹۲ : هر گه که گذر کنم بر آب صافی

شمارهٔ ۹۳ : ای نی تو نه همچو من پریشان حالی

شمارهٔ ۹۴ : ای عاشق رخسار تو چون ما خیلی

شمارهٔ ۹۵ : جان منی ای نگار و سلطان منی

شمارهٔ ۹۶ : ای باد اگرش خوش دل و تنها بینی

شمارهٔ ۹۷ : یک رنج تحمل کنی از صد برهی

شمارهٔ ۹۸ : ای نی که به ناله غم همی‌فرسایی

شمارهٔ ۹۹ : گه رهزن و گاه رهنمون می‌آیی