خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

واعظ قزوینی » دیوان اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : بی رخصت دل زبان بگفتن مگشا

شمارهٔ ۲ : افگند ز پای، ضعف پیری ما را

شمارهٔ ۳ : نرمی، ز سر تو واکند غوغا را

شمارهٔ ۴ : کاهید ز عشق تو تن و جان ما را

شمارهٔ ۵ : تا کام دهی، نفس بخود معجب را

شمارهٔ ۶ : دایم نبود جوانی ایام ترا

شمارهٔ ۷ : بر نقش جهان که راه زد جاهل را

شمارهٔ ۸ : در خانه، فراش و متکا نیست مرا

شمارهٔ ۹ : پیری از عمر کرده بیزار مرا

شمارهٔ ۱۰ : نبود چون نام، دشمنی انسان را

شمارهٔ ۱۱ : از فیض هوا، سبز نگردد گل ما

شمارهٔ ۱۲ : یارب! نه سزای تست گر کرده ما

شمارهٔ ۱۳ : هر ذره ز مهر تست جانی بی‌تاب

شمارهٔ ۱۴ : ای دل رخ از این سرای فانی برتاب

شمارهٔ ۱۵ : ای روی تو در نمودن خود بیتاب

شمارهٔ ۱۶ : خوش آنکه بغم شکفته باشی همه شب

شمارهٔ ۱۷ : حسنت، روزی که دست و شمشیر افراخت

شمارهٔ ۱۸ : ای آنکه غم لباس جان تو گداخت

شمارهٔ ۱۹ : آنکو بدلش بیم گنه کمیاب است

شمارهٔ ۲۰ : ملک است چو خانه‌ای که دردار فناست

شمارهٔ ۲۱ : هر چند قبا درشت تر، ژنده تر است

شمارهٔ ۲۲ : ما را نه حرف تند یاران ضرر است

شمارهٔ ۲۳ : در رسته عاشقی،که نفعش ضرر است

شمارهٔ ۲۴ : هر چند کلام تو چو در و گهر است

شمارهٔ ۲۵ : ای آنکه بهر دمت هوای دگر است

شمارهٔ ۲۶ : ای آنکه همیشه ملک و مالت هوس است

شمارهٔ ۲۷ : از هر نعمت که در جهان دسترس است

شمارهٔ ۲۸ : دامن زن آتش فنا، این نفس است

شمارهٔ ۲۹ : آن را که نه آتش خرد خاموش است

شمارهٔ ۳۰ : آبادی از این خراب جستن غلط است

شمارهٔ ۳۱ : لذت دگر از شباب جستن غلط است

شمارهٔ ۳۲ : این راهزنان که راهروشان نام است

شمارهٔ ۳۳ : نفس تو، که تن پروریش آیین است

شمارهٔ ۳۴ : ز آن موی میان، فکر مرا جانکاه است

شمارهٔ ۳۵ : ای آنکه ترا خانه آراسته است

شمارهٔ ۳۶ : گفتم، ز چه آیا طرب از ما رفته است؟

شمارهٔ ۳۷ : بشنو ز گذشتگان ترا گر گوشی است

شمارهٔ ۳۸ : عمر تو خس و، زر آتش سوزانی است

شمارهٔ ۳۹ : جایی که کسی پی نبرد، بی جایی است

شمارهٔ ۴۰ : آیینه روی دلبران، مظهر اوست

شمارهٔ ۴۱ : زین باغ، که در وی گل شادی خودروست

شمارهٔ ۴۲ : ای آنکه دلت جز بهوس مایل نیست

شمارهٔ ۴۳ : ای آنکه ترا جز غلیان همدم نیست

شمارهٔ ۴۴ : کس را چو زبان نرم خود همدم نیست!

شمارهٔ ۴۵ : امید ز هر که هست، باید برداشت

شمارهٔ ۴۶ : هر بی جگری ز تنگ دنیا نگذشت

شمارهٔ ۴۷ : بر درگه خلق، بندگی ما را کشت

شمارهٔ ۴۸ : مستی جوانیم بطاعت چو نهشت

شمارهٔ ۴۹ : از بهر خلافت پیمبر بی گفت

شمارهٔ ۵۰ : دنیا، که بجلوه میکند مفتونت

شمارهٔ ۵۱ : عزت، ثمر فروتنی میگردد

شمارهٔ ۵۲ : ای آنکه همیشه در پی خوابی و خورد

شمارهٔ ۵۳ : گه در غم پوششی و، گه در غم خورد

شمارهٔ ۵۴ : عمر تو بفکر دنیی دون گذرد

شمارهٔ ۵۵ : بدخو، از خوی خود بدوزخ باشد

شمارهٔ ۵۶ : آتش اگرت ز عشق در سر باشد

شمارهٔ ۵۷ : دل، از غم نانی اگرت خون باشد

شمارهٔ ۵۸ : فرزند، برای روز بد میباشد

شمارهٔ ۵۹ : هرگز نه ترا دل غمین میباشد

شمارهٔ ۶۰ : گر شعر نه مال و ثروتم می بخشد

شمارهٔ ۶۱ : از جوش شباب، پر دلت بی غم شد

شمارهٔ ۶۲ : بی خاطر جمع، نکته دان نتوان شد

شمارهٔ ۶۳ : ای آنکه بجمع سیم و زر حرصت خواند

شمارهٔ ۶۴ : نی در سر شوق و، نی بدل پروا ماند

شمارهٔ ۶۵ : نی سفره، نه کاسه، نی طبق میماند

شمارهٔ ۶۶ : این مدعیان که راه نشناخته اند

شمارهٔ ۶۷ : چون دیده بینشم عطا فرمودند

شمارهٔ ۶۸ : ای گشته ز شب بخورد و خوابی خرسند

شمارهٔ ۶۹ : کس جا بدل فتادگان تا نکند

شمارهٔ ۷۰ : درد دل خسته را، نگفتن چه کند؟

شمارهٔ ۷۱ : جاهل، چو هوس بچتر شاهی فگند

شمارهٔ ۷۲ : طفلان، که فرح فزا و غم کاهانند

شمارهٔ ۷۳ : گر باده غم نصیب ما زین خم بود

شمارهٔ ۷۴ : گر قبله دل، نه کوی آن شاه بود

شمارهٔ ۷۵ : از خوی درشت، دوست نایاب شود

شمارهٔ ۷۶ : تا از دم گرمی سخنی سر نشود

شمارهٔ ۷۷ : با خلق الفت، دماغ سازی خواهد

شمارهٔ ۷۸ : هر کس که در این زمانه عزت جوید

شمارهٔ ۷۹ : زاد ره مرگ، گریه و آه ببر

شمارهٔ ۸۰ : از کار جهان، بترک و تجرید گذر

شمارهٔ ۸۱ : از خانه خراب کردن خلق به زور

شمارهٔ ۸۲ : تاکی ز شراب خواب مستی، برخیز!

شمارهٔ ۸۳ : در مکتب عقل، خود کتاب خود باش

شمارهٔ ۸۴ : ای آنکه ترا خوش غلیانیست تلاش

شمارهٔ ۸۵ : مو، جوهر تیغ ابروی دلجویش

شمارهٔ ۸۶ : ای ازلم ولانسلمت، خلق به تنگ

شمارهٔ ۸۷ : در دیده چرغت، ای جهان فرهنگ

شمارهٔ ۸۸ : چرغ تو که در صید ندانسته درنگ

شمارهٔ ۸۹ : از صاف دلان نیست کدورت را رنگ

شمارهٔ ۹۰ : هر سو به رخ تو نیست زلف شبرنگ

شمارهٔ ۹۱ : از واهمه چرغ تو آن زرین چنگ

شمارهٔ ۹۲ : برخیز شب ای همای اوج اقبال

شمارهٔ ۹۳ : ای آنکه نباشد از نمازت جز نام

شمارهٔ ۹۴ : گر دل نشدی باین دو مصرع شادم

شمارهٔ ۹۵ : هان کار بکن راست، که قامت شد خم

شمارهٔ ۹۶ : ای درد تو لیلی دل مجنونم

شمارهٔ ۹۷ : آن روز که بیدار از این خواب شوم

شمارهٔ ۹۸ : ما دشمن خویش را، بیاری زده ایم

شمارهٔ ۹۹ : عمری به عبث همنفس قال شدیم

شمارهٔ ۱۰۰ : هر چند گناه تو عظیم است عظیم

شمارهٔ ۱۰۱ : با اهل ستم مجوش بهر احسان

شمارهٔ ۱۰۲ : از صدق، سخن کند اثر در دل و جان

شمارهٔ ۱۰۳ : خواهی اگر از راحت کونین نشان

شمارهٔ ۱۰۴ : جانت نشود پاک ز گرد عصیان

شمارهٔ ۱۰۵ : خواهی که شود بر سر خلقت مسکن

شمارهٔ ۱۰۶ : خالی ز خرد شد سر و، از نیرو تن

شمارهٔ ۱۰۷ : هردم، رهم ای عشق بیک رنگ مزن

شمارهٔ ۱۰۸ : همراه شباب، رفت نیرو از تن

شمارهٔ ۱۰۹ : از گنج عطای تو، چه کم دارم من؟

شمارهٔ ۱۱۰ : موجود، کسی به جز تو نشمارم من!

شمارهٔ ۱۱۱ : کم گو، که بود سخن چو در مکنون

شمارهٔ ۱۱۲ : آمد پیری و، زشت شد صورت تو

شمارهٔ ۱۱۳ : شد وعده اگر خلاف در حضرت تو

شمارهٔ ۱۱۴ : واعظ چه کسست؟ کمترین بنده تو!

شمارهٔ ۱۱۵ : پر در پی وصل آرزوها تک و دو

شمارهٔ ۱۱۶ : دردی که بسوی چاره ساز آیی کو؟

شمارهٔ ۱۱۷ : از بهر شناساییت از لطف اله

شمارهٔ ۱۱۸ : ای از مرض حرص ترا دل مرده

شمارهٔ ۱۱۹ : شاهی خواهی، گدایی از دست مده

شمارهٔ ۱۲۰ : هستی نبود، جز غم و رنج و تعبی

شمارهٔ ۱۲۱ : گر صاحب تاج و کمری، ورپاجی

شمارهٔ ۱۲۲ : تا کی ز طمع خوار نظرها گردی

شمارهٔ ۱۲۳ : ای دل، تو به تنگم از جفا آوردی

شمارهٔ ۱۲۴ : نبود چو حضور قلب و مژگان تری

شمارهٔ ۱۲۵ : ای آنکه تمام آرزو و هوسی

شمارهٔ ۱۲۶ : با خشم و شره، همال تاکی باشی؟

شمارهٔ ۱۲۷ : آمد پیری و، رفت ایام خوشی

شمارهٔ ۱۲۸ : دنیاست سرای غم، تو یکسر شعفی

شمارهٔ ۱۲۹ : بی داد و دهش ملک جهان نستانی

شمارهٔ ۱۳۰ : گر در طلب معرفت یزدانی

شمارهٔ ۱۳۱ : خوش آنکه ندارد غم فرزند و زنی

شمارهٔ ۱۳۲ : در مبحث علم، تندخویی چه کنی؟

شمارهٔ ۱۳۳ : آجل خواهی، به فکر عاجل چه روی؟!