خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیها

عرفی » رباعیها

رباعی شمارهٔ ۱ : ای شربت شیخ و شاب در کاسهٔ ما

رباعی شمارهٔ ۲ : ای کرده زبون، ناز شجاع تو، مرا

رباعی شمارهٔ ۳ : چندان که شدم ز بیخودی مست دعا

رباعی شمارهٔ ۴ : ای رانده ز نسبت حرم طاعت ما

رباعی شمارهٔ ۵ : از بند غرور می گشایم خود را

رباعی شمارهٔ ۶ : گلبرگ برد باد بهاران به کجا

رباعی شمارهٔ ۷ : این ناله که در آتش خویش است کباب

رباعی شمارهٔ ۸ : آنم که قفای من جبین طلب است

رباعی شمارهٔ ۹ : نادان به عمارت بدن مشغول است

رباعی شمارهٔ ۱۰ : راهی بنما که رهنما مردی نیست

رباعی شمارهٔ ۱۱ : عرفی چه زنی طعن خرد بر من مست

رباعی شمارهٔ ۱۲ : وصل تو دوایی است که بیمارش نیست

رباعی شمارهٔ ۱۳ : شاها کرم تو قلزم مواج است

رباعی شمارهٔ ۱۴ : آن کز نظرش حجاب صورت بر خاست

رباعی شمارهٔ ۱۵ : تا در زده ام به دامن عفو تو دست

رباعی شمارهٔ ۱۶ : با سال و مه ام دقیقه و ساعت نیست

رباعی شمارهٔ ۱۷ : عرفی که همیشه در سلامت رو داشت

رباعی شمارهٔ ۱۸ : آنم که رعیت کمینم دهر است

رباعی شمارهٔ ۱۹ : از باب مغان که رسمشان جود و عطاست

رباعی شمارهٔ ۲۰ : عرفی سخنت گرچه معما رنگ است

رباعی شمارهٔ ۲۱ : از دیدهٔ ما به جز حیا نتوان یافت

رباعی شمارهٔ ۲۲ : حسن از طلب نگاه ما بسته لب است

رباعی شمارهٔ ۲۳ : عرفی چه نهی متاع دل در کف دست

رباعی شمارهٔ ۲۴ : آنم که به ترک دین دلم خرسند است

رباعی شمارهٔ ۲۵ : یار آمده و در صدد دلداری ست

رباعی شمارهٔ ۲۶ : عرفی سر صفهٔ مغان مسند ماست

رباعی شمارهٔ ۲۷ : زینسان که گمان شده دی به ره است

رباعی شمارهٔ ۲۸ : زین سردی دی که آب و آتش یخ بست

رباعی شمارهٔ ۲۹ : باز آ که فراق جان گداز آمده است

رباعی شمارهٔ ۳۰ : گر چشم و دلم ز ناله و گریه جداست

رباعی شمارهٔ ۳۱ : تا عمر مرا فلک به غم پیموده است

رباعی شمارهٔ ۳۲ : عشق آمد و گوید رسولم نام است

رباعی شمارهٔ ۳۳ : راهم ندهد سوی حرم زاهد زشت

رباعی شمارهٔ ۳۴ : مسجود ملایک دو تن از آب و گل است

رباعی شمارهٔ ۳۵ : معموری عقل فضلهٔ ویرانی ست

رباعی شمارهٔ ۳۶ : در عهد من آن که لاف سنج سخن است

رباعی شمارهٔ ۳۷ : عرفی دل من که منت جان من است

رباعی شمارهٔ ۳۸ : دردا که دگر سخن ز فرزانگی است

رباعی شمارهٔ ۳۹ : دی محتسب آمد به غم، تند نشست

رباعی شمارهٔ ۴۰ : شیراز که دریای معانی گذر است

رباعی شمارهٔ ۴۱ : صد تلخ شنیدم ز یکی رزق پرست

رباعی شمارهٔ ۴۲ : این لاله که با داغ الست آمده است

رباعی شمارهٔ ۴۳ : در باغم و دل شکارگاه شیراست

رباعی شمارهٔ ۴۴ : یاران دگر انگشت نما خواهم گشت

رباعی شمارهٔ ۴۵ : در دیدهٔ تو روشنی شرم به است

رباعی شمارهٔ ۴۶ : عرفی شب عید و باده عیش افروز است

رباعی شمارهٔ ۴۷ : روزی که قضا به مزرعهٔ قسمت کشت

رباعی شمارهٔ ۴۸ : عرفی دل ما تا به در عشق گریخت

رباعی شمارهٔ ۴۹ : عرفی علم هجر تو افراشتنی است

رباعی شمارهٔ ۵۰ : عرفی من و دل نه خوب دانیم و نه زشت

رباعی شمارهٔ ۵۱ : ای عشق که مدح تو همین عشق بس است

رباعی شمارهٔ ۵۲ : عرفی گله سر مکن که جای گله نیست

رباعی شمارهٔ ۵۳ : از وصل نهان ما که غماز نیافت

رباعی شمارهٔ ۵۴ : هر کس که سرش نه در گریبان فناست

رباعی شمارهٔ ۵۵ : عرفی منم آن که دوزخم تب‌شکن است

رباعی شمارهٔ ۵۶ : عرفی منم آن که کوششم بی اثر است

رباعی شمارهٔ ۵۷ : دستی دارم که در گریبان غم است

رباعی شمارهٔ ۵۸ : از گریهٔ گرم دیده آتشناک است

رباعی شمارهٔ ۵۹ : ای آن که برت سفال و یاقوت یکی است

رباعی شمارهٔ ۶۰ : ای شوق لبت ز صبر من برده ثبات

رباعی شمارهٔ ۶۱ : ای کعبه رو این طرف که بی سازی نیست

رباعی شمارهٔ ۶۲ : آگه نیم از عیش که شهد چه گلوست

رباعی شمارهٔ ۶۳ : حسن آن باغی که خلد ازو بی رنگ است

رباعی شمارهٔ ۶۴ : دل دشمن شادی ست و در کار غم است

رباعی شمارهٔ ۶۵ : با معصیتم که کرده ای امن کنشت

رباعی شمارهٔ ۶۶ : ای آن که رهت به بزم مقصودی نیست

رباعی شمارهٔ ۶۷ : عرفی دل ما بسی پریشان نظر است

رباعی شمارهٔ ۶۸ : صحرای هوس خار تمنا خیز است

رباعی شمارهٔ ۶۹ : دل در هوس وصل تسلی طلب است

رباعی شمارهٔ ۷۰ : مستوری دل طلب که مستی این جاست

رباعی شمارهٔ ۷۱ : آن شور که این مفرد و این وافی چیست

رباعی شمارهٔ ۷۲ : ای مهر تو هیچ وکین دشمن هم هیچ

رباعی شمارهٔ ۷۳ : از عشق شراب نیستی جوید روح

رباعی شمارهٔ ۷۴ : فردا که معاملان هر فن طلبند

رباعی شمارهٔ ۷۵ : ایوب به صبر خویشتن می نازد

رباعی شمارهٔ ۷۶ : آن کس که عنان تافت ز ما گمره شد

رباعی شمارهٔ ۷۷ : عرفی که قدم در دهن تیشه نهد

رباعی شمارهٔ ۷۸ : عرفی که به هرزه گردیم خو می داد

رباعی شمارهٔ ۷۹ : در دیدهٔ هجر خواب پژمرده شود

رباعی شمارهٔ ۸۰ : عشق آمد و گوید که زبان بگشایند

رباعی شمارهٔ ۸۱ : شوخی که ز خنده چشمهٔ نوش شود

رباعی شمارهٔ ۸۲ : رفتم به جنازهٔ یک تن که فسرد

رباعی شمارهٔ ۸۳ : جمعی به درت گریه و آه آوردند

رباعی شمارهٔ ۸۴ : در باغ دلم که روضه نعتش گوید

رباعی شمارهٔ ۸۵ : از خامشی ام جان به سخن می سوزد

رباعی شمارهٔ ۸۶ : عشق تو خرابات نشین می باشد

رباعی شمارهٔ ۸۷ : دردا که اجل رسید و درمان نرسید

رباعی شمارهٔ ۸۸ : از زهر ستیزه خوی او می شویند

رباعی شمارهٔ ۸۹ : وقت است که یاران به گلستان ریزند

رباعی شمارهٔ ۹۰ : در سردی یخ بند که لرزد خورشید

رباعی شمارهٔ ۹۱ : شاهی که فلک هم گهر او نشود

رباعی شمارهٔ ۹۲ : عرفی دل و طبع تو ستمگار مباد

رباعی شمارهٔ ۹۳ : آن کس که ز راه نفسم بسته کند

رباعی شمارهٔ ۹۴ : شاها نفسم باغ ثنا خواهد شد

رباعی شمارهٔ ۹۵ : ای ملک غمت هر چه فرازست و فرود

رباعی شمارهٔ ۹۶ : جمعی ز کتاب سخنت می جویند

رباعی شمارهٔ ۹۷ : عشق آمد و از مژدهٔ غم شادم کرد

رباعی شمارهٔ ۹۸ : عرفی دل ما کیش دگرگون نکند

رباعی شمارهٔ ۹۹ : عرفی چه خروشی که فلان گمره شد

رباعی شمارهٔ ۱۰۰ : مردیم که آه ما دل شب نگزد

رباعی شمارهٔ ۱۰۱ : آنم که تنم همیشه از جان به بود

رباعی شمارهٔ ۱۰۲ : دیدم جایی که فتح باب آنجا بود

رباعی شمارهٔ ۱۰۳ : آن کس که لوای عشق بر دوش آید

رباعی شمارهٔ ۱۰۴ : ای عیش به آلایشت آمیخته اند

رباعی شمارهٔ ۱۰۵ : بر ساغر من که عشق از او نشأه برد

رباعی شمارهٔ ۱۰۶ : رفتم به حرم که درد ایمان دانند

رباعی شمارهٔ ۱۰۷ : گر سنگ ملامت به دلم نستیزد

رباعی شمارهٔ ۱۰۸ : تا رنگ من از شراب رهبان کردند

رباعی شمارهٔ ۱۰۹ : رخسار تو باغ را سراسیمه کند

رباعی شمارهٔ ۱۱۰ : زین گونه که دل به عقل زشتم طلبد

رباعی شمارهٔ ۱۱۱ : گیرم که تو را شوخی آتش باشد

رباعی شمارهٔ ۱۱۲ : چون عشق به کام مشتری کار کند

رباعی شمارهٔ ۱۱۳ : عرفی همه بود رنگ، بی گفت و شنید

رباعی شمارهٔ ۱۱۴ : تا کی برت اظهار عدم نتوان کرد

رباعی شمارهٔ ۱۱۵ : ای آن که ز درد رسته ای، شرمت باد

رباعی شمارهٔ ۱۱۶ : در علم و عمل چو ذوفنون آید مرد

رباعی شمارهٔ ۱۱۷ : ای آهوی فتنه سنبلت را به کمند

رباعی شمارهٔ ۱۱۸ : ای خواجه چو از تو مرگ جان خواهد برد

رباعی شمارهٔ ۱۱۹ : گر دل بردم عشوه نمایی چه شود

رباعی شمارهٔ ۱۲۰ : خوش آن که شراب همتم مست کند

رباعی شمارهٔ ۱۲۱ : عرفی نه مرا حاصل کان می باید

رباعی شمارهٔ ۱۲۲ : عرفی لب معنی ام دم از نور زند

رباعی شمارهٔ ۱۲۳ : توفیق گذشته گر به ما باز آید

رباعی شمارهٔ ۱۲۴ : بی یاد لب تو خضر دل مرده شود