خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

خلیل‌الله خلیلی » رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱ : دل در همه حال تکیه‌گاه است مرا

رباعی شمارهٔ ۲ : اگر دانی زبان اختران را

رباعی شمارهٔ ۳ : بر قلهٔ کهسار، درختی برپاست

رباعی شمارهٔ ۴ : سرمایهٔ عیش، صحبت یاران است

رباعی شمارهٔ ۵ : از مرگ نترسم که مددکار من است

رباعی شمارهٔ ۶ : کشتند بشر را که سیاست این است

رباعی شمارهٔ ۷ : با خلق نکو بِزی که زیور این است

رباعی شمارهٔ ۸ : ای غره به اینکه دهر فرمانبر توست

رباعی شمارهٔ ۹ : تا بر لب من آه شررباری هست

رباعی شمارهٔ ۱۰ : ای مشت گل این غرور بیجای تو چیست؟

رباعی شمارهٔ ۱۱ : بی‌دولت عشق زندگانی نفسی‌ست

رباعی شمارهٔ ۱۲ : هر صبح که کردیم به غم شام گذشت

رباعی شمارهٔ ۱۳ : گر خاک در یار نَرُفتیم گذشت

رباعی شمارهٔ ۱۴ : آن نیمهٔ نان که بینوایی یابد

رباعی شمارهٔ ۱۵ : صبح است ز خرمی جهان می‌خندد

رباعی شمارهٔ ۱۶ : هر ذرهٔ خاک من زبانی دارد

رباعی شمارهٔ ۱۷ : از ابر سیه لعل و گهر می‌ریزد

رباعی شمارهٔ ۱۸ : آن فر و شکوه کبریاییت چه شد؟

رباعی شمارهٔ ۱۹ : شهرت طلبی چند به هم ساخته‌اند

رباعی شمارهٔ ۲۰ : یارب به کسانی که جگر سوخته‌اند

رباعی شمارهٔ ۲۱ : گر علت مرگ را دوا می‌کردند

رباعی شمارهٔ ۲۲ : عزیزان چون بدان ساحل رسیدند

رباعی شمارهٔ ۲۳ : پیران که چنین مقام و حرمت دارند

رباعی شمارهٔ ۲۴ : دانی که شبان چه فتنه آغاز کند

رباعی شمارهٔ ۲۵ : این سنگ ملون که گهر می‌نامند

رباعی شمارهٔ ۲۶ : عارف به دل ذره جهان می‌بیند

رباعی شمارهٔ ۲۷ : دل در غم عشق تو برومند بود

رباعی شمارهٔ ۲۸ : تا این خرد خام تو، معیار بود

رباعی شمارهٔ ۲۹ : امروز که عصر علم و فرهنگ بود

رباعی شمارهٔ ۳۰ : در گلشن زندگی به جز خار نبود

رباعی شمارهٔ ۳۱ : هرکس که به ازدواج پابند شود

رباعی شمارهٔ ۳۲ : چو از دل عشق رفت آزار آید

رباعی شمارهٔ ۳۳ : دی شاخ شکوفه در چمن می‌خندید

رباعی شمارهٔ ۳۴ : سر راه غریبان خار روید

رباعی شمارهٔ ۳۵ : آن ماه سخن ز بامیان می‌گوید

رباعی شمارهٔ ۳۶ : این کینه وران باز به نیرنگ دگر

رباعی شمارهٔ ۳۷ : آن منظر فیض صبحگاهی بنگر

رباعی شمارهٔ ۳۸ : ای بار خدای پاک دانای قدیر

رباعی شمارهٔ ۳۹ : طفلی بودم غنوده بر بستر ناز

رباعی شمارهٔ ۴۰ : بیا ساقی بده آن جام گلرنگ

رباعی شمارهٔ ۴۱ : ای مرغ شباهنگ دل‌انگیز، بنال

رباعی شمارهٔ ۴۲ : یارب سوزی که جسم و جان را سوزم

رباعی شمارهٔ ۴۳ : ای سرو روان بیا که دستت بوسم

رباعی شمارهٔ ۴۴ : یارب دردی که ناله آغاز کنم

رباعی شمارهٔ ۴۵ : ما مرغ اسیر بی پر و بال توییم

رباعی شمارهٔ ۴۶ : این صبح همان و آن شب تار همان

رباعی شمارهٔ ۴۷ : چو گم شد پرتو عشق از دل من

رباعی شمارهٔ ۴۸ : چون در کف روزگار گشتیم زبون

رباعی شمارهٔ ۴۹ : شب تار است ساقی! ساغرت کو؟

رباعی شمارهٔ ۵۰ : افسوس که زندگی دمی بود و غمی

رباعی شمارهٔ ۵۱ : ای سرو روان که نخل امید منی

رباعی شمارهٔ ۵۲ : در باغ جهان تو هم گل زیبایی

رباعی شمارهٔ ۵۳ : چه باشد زندگانی را بهایی

رباعی شمارهٔ ۵۴ : از بس خوش و مست و دلربا می‌آیی