خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

غالب دهلوی » دیوان اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : هر چشمه به بحر همعنان ست اینجا

شمارهٔ ۲ : یارب سودی به روزگاران ما را

شمارهٔ ۳ : گر دل ز شرر زدوده باشم خود را

شمارهٔ ۴ : ای دوست به سوی این فرومانده بیا

شمارهٔ ۵ : بر دل ز دو دیده فتح بابست این خواب

شمارهٔ ۶ : بینایی چشم مهر و ماهست این خواب

شمارهٔ ۷ : یک روز به ترک یاوه گویی غالب

شمارهٔ ۸ : غالب چو ز ناسازی فرجام نصیب

شمارهٔ ۹ : در عالم بی زری که تلخ ست حیات

شمارهٔ ۱۰ : خوشتر بود آب سوهن از قند و نبات

شمارهٔ ۱۱ : ای آن که به دهر نام تو شاهرخ است

شمارهٔ ۱۲ : غالب روش مردم آزاد جداست

شمارهٔ ۱۳ : کس را نبود رخی بدین سان که تراست

شمارهٔ ۱۴ : در خورد تبر بود درختی که مراست

شمارهٔ ۱۵ : هستم ز می امید سرمست و بس است

شمارهٔ ۱۶ : زان دوست که جان قالب مهر و وفاست

شمارهٔ ۱۷ : هر کس ز حقیقت خبری داشته است

شمارهٔ ۱۸ : آن را که عطیه ازل در نظرست

شمارهٔ ۱۹ : خوابی که فروغ دین ازو جلوه گرست

شمارهٔ ۲۰ : آن را که ز دست بی زری پامال ست

شمارهٔ ۲۱ : هر چند زمانه مجمع جهال ست

شمارهٔ ۲۲ : ای آن که ترا سعی به درمان من ست

شمارهٔ ۲۳ : بسمل که سخن طراز مهرآیین ست

شمارهٔ ۲۴ : دانیم که آیین شکایت نه نکوست

شمارهٔ ۲۵ : دستم به کلید مخزنی می بایست

شمارهٔ ۲۶ : غالب به سخن گرچه کست همسر نیست

شمارهٔ ۲۷ : آن خسته که در نظر به جز یارش نیست

شمارهٔ ۲۸ : اوراق زمانه درنوشتیم و گذشت

شمارهٔ ۲۹ : تا موکب شهریار زین راه گذشت

شمارهٔ ۳۰ : غالب غم روزگار ناکامم کشت

شمارهٔ ۳۱ : ای کرده به آرایش گفتار بسیچ

شمارهٔ ۳۲ : گردیدن زاهدان به جنت گستاخ

شمارهٔ ۳۳ : سر تا سر دهر عشرتستان تو باد

شمارهٔ ۳۴ : غالب هر پرده ای نوایی دارد

شمارهٔ ۳۵ : بادست غم آن باد که حاصل ببرد

شمارهٔ ۳۶ : این نامه که راحت دل ریش آورد

شمارهٔ ۳۷ : وقت ست که آسمان موجه نازد

شمارهٔ ۳۸ : گیرم که ز دهر رسم غم برخیزد

شمارهٔ ۳۹ : گر گرد ز گنج گهری برخیزد

شمارهٔ ۴۰ : ای آن که هما اسیر دامت باشد

شمارهٔ ۴۱ : غالب غم روزگار و بارش نکشد

شمارهٔ ۴۲ : روی تو به آفتاب تابان ماند

شمارهٔ ۴۳ : امروز شراره ای به داغم زده اند

شمارهٔ ۴۴ : آن کز اثر طمع نشانش آرند

شمارهٔ ۴۵ : چرگر که ز زخمه زخم بر چنگ زند

شمارهٔ ۴۶ : یارب نفس شراره خیزم بخشند

شمارهٔ ۴۷ : قانع نیم ار بهشت نیزم بخشند

شمارهٔ ۴۸ : او راست اگر هزار چیزم بخشند

شمارهٔ ۴۹ : این خواب که روشناس روزش گویند

شمارهٔ ۵۰ : امروز که روز عید نوروز بود

شمارهٔ ۵۱ : آن مرد که زن گرفت دانا نبود

شمارهٔ ۵۲ : زانجا که دلم به وهم در بند نبود

شمارهٔ ۵۳ : منصور غمش ز نکته چینان چه بود؟

شمارهٔ ۵۴ : هر چند خرد ز تاب می پست شود

شمارهٔ ۵۵ : باید که جهانی دگر ایجاد شود

شمارهٔ ۵۶ : باید که دلت ز غصه در هم نشود

شمارهٔ ۵۷ : زین رنگ که در گلشن احباب دمید

شمارهٔ ۵۸ : خواندیم سخنهای محبت بسیار

شمارهٔ ۵۹ : بازی خور روزگار بودم همه عمر

شمارهٔ ۶۰ : شرطست که روی دل خراشم همه عمر

شمارهٔ ۶۱ : آنم که به پیمانه من ساقی دهر

شمارهٔ ۶۲ : دی دوست به بزم باده ام خواند به ناز

شمارهٔ ۶۳ : خوابی که بود نشان بخت فیروز

شمارهٔ ۶۴ : ای روی تو همچو مهر گیتی افروز

شمارهٔ ۶۵ : چون درد ته پیاله باقی ست هنوز

شمارهٔ ۶۶ : ای داده به باد عمر در لهو و فسوس

شمارهٔ ۶۷ : ای آن که دهی مایه کم و خواهش بیش

شمارهٔ ۶۸ : زین موی که بر میان تست ای بدکیش

شمارهٔ ۶۹ : در بزم نشاط خستگان را چه نشاط

شمارهٔ ۷۰ : در باغ مراد ما ز بیداد تگرگ

شمارهٔ ۷۱ : داری چه هراس جان ستانی از مرگ؟

شمارهٔ ۷۲ : شب چیست سویدای دل اهل کمال

شمارهٔ ۷۳ : این رسم که بخشیده شاهی هر سال

شمارهٔ ۷۴ : شام آمد و رفت سر به پابوس خیال

شمارهٔ ۷۵ : در عشق بود عرض تمنا مشکل

شمارهٔ ۷۶ : آن را که بود درستیی در فرجام

شمارهٔ ۷۷ : شاها هر چند وایه جوی آمده ام

شمارهٔ ۷۸ : هر چند شبی که میهمانش کردم

شمارهٔ ۷۹ : رنجورم و می به دهر درمان بودم

شمارهٔ ۸۰ : در سینه ز غم زخم سنانی دارم

شمارهٔ ۸۱ : نی کشته زخم ناوک و شمشیرم

شمارهٔ ۸۲ : تا کی رمدم شفق تراشد از چشم

شمارهٔ ۸۳ : غالب آزاده موحد کیشم

شمارهٔ ۸۴ : غالب به گهر ز دوده زاد شمم

شمارهٔ ۸۵ : خواهم که دگر سخن به پیغاره نم

شمارهٔ ۸۶ : شرطست که بهر ضبط آداب و رسوم

شمارهٔ ۸۷ : در عهد تو و منست در هفت اقلیم

شمارهٔ ۸۸ : تا میکش و جوهر دو سخنور داریم

شمارهٔ ۸۹ : زین سان که همیشه در روانی ماییم

شمارهٔ ۹۰ : نازم به نشاط این چنین برگشتن

شمارهٔ ۹۱ : شرطست به دهر در مظفر گشتن

شمارهٔ ۹۲ : غالب چو ز دامگه بدر جستم من

شمارهٔ ۹۳ : بر قول تو اعتماد نتوان کردن

شمارهٔ ۹۴ : هر چند توان بی سر و سامان بودن

شمارهٔ ۹۵ : ای تیره زمین که بوده ای بستر من

شمارهٔ ۹۶ : راهی ست ز عبد تا حضور الله

شمارهٔ ۹۷ : ای آن که گرفته ام به کوی تو پناه

شمارهٔ ۹۸ : یارب به جهانیان دل خرم ده

شمارهٔ ۹۹ : هر چند که زشت و ناسزاییم همه

شمارهٔ ۱۰۰ : ای جام شراب شادکامی زده ای

شمارهٔ ۱۰۱ : گر پرورش مهر نه زان دل بودی

شمارهٔ ۱۰۲ : گر ذوق سخن به دهر آیین بودی

شمارهٔ ۱۰۳ : ای آن که به راه کعبه رویی داری

شمارهٔ ۱۰۴ : تا چند به هنگامه سلامت باشی

شمارهٔ ۱۰۵ : عمریست که در خم خمارم ساقی

شمارهٔ ۱۰۶ : صبحست و همای فیض و گیتی دامی

شمارهٔ ۱۰۷ : آنی تو که شخص مردمی را چشمی

شمارهٔ ۱۰۸ : در کلبه من اگر غباری بینی

شمارهٔ ۱۰۹ : جانی ست مرا ز غم شماری در وی

شمارهٔ ۱۱۰ : گویند جهانیان دورویند، مگوی

شمارهٔ ۱۱۱ : یارب تو کجایی که به ما زر ندهی

شمارهٔ ۱۱۲ : دارم دل شاد و دیده بینایی