ابیات پراکنده
رهی معیری
»
ابیات پراکنده
باید خریدارم شوی : باید خریدارم شوی تا من خریدارت شوم
نیش و نوش : کس بهره از آن تازه بر و دوش ندارد
تلخکامی : داغ حسرت سوخت جان آرزومند مرا
دریای تهی : در جام فلک باده بیدردسری نیست
رنج زندگی : هزار شکر که از رنج زندگی آسود
آواره : جز کوی تو جایی من آواره ندارم
به اقتفای خواجه : هنوز مشت خسی بهر سوختن باقی است
سایهٔ هما : چشم تو نظر بر من بیمایه فکنده است
نیرنگ نسیم : نرمنرم از چاک پیراهن تنش را بوسه داد
بینصیب : کنج غم هست اگر بزم طرب جایم نیست
فریب : چاره من نمیکنی چون کنم و کجا برم؟
اندام او : به مهر و ماه چه نسبت فرشته روی مرا؟
آتش گل : چو من ز سوز غمت جان کس نمیسوزد
چشم نیلی : نیلگونچشم فریبانگیز رنگآمیز تو
مستی و مستوری : از خون دل چو غنچهٔ گل پاکدامنان
صبح پیری : تا بر آمد صبح پیری پایم از رفتار ماند
