خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات ناتمام

ابوالحسن فراهانی » دیوان اشعار » غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱ : منع سودی نکند کاش نصیحت‌گر ما

شمارهٔ ۲ : به گریه چشم تهی کی کند دل ما را

شمارهٔ ۳ : غصه ی عالم نصیب جان ناشاد من است

شمارهٔ ۴ : کسی که چشم مرا ابر نوبهار گرفت

شمارهٔ ۵ : کسی نگفت که از شعله سوختن عیب است

شمارهٔ ۶ : به دشمنش نظر است به دوستان کین است

شمارهٔ ۷ : من سیه‌بختم نه تنها چرخ با من دشمن است

شمارهٔ ۸ : نه جز توام دگری در دل خراب گذشت

شمارهٔ ۹ : باز از انجمن آن انجمن آرا برخواست

شمارهٔ ۱۰ : یک نظر دیدم و دل با نیش مژگان خوگرفت

شمارهٔ ۱۱ : دل غمین بستاند که جان شاد دهد

شمارهٔ ۱۲ : میان ما و دل یارب چرا این ماجرا باشد

شمارهٔ ۱۳ : اگر نبیند سوی من ساقی چه سود ار می دهد

شمارهٔ ۱۴ : دل همان غمناک و شد در عشق چشم من سفید

شمارهٔ ۱۵ : به رنج از ناله ای کردم کسی که بی سبب نالد

شمارهٔ ۱۶ : بس که در کوی تو چشمم گریه بسیار کرد

شمارهٔ ۱۷ : دل ترک عشق آن بت دلجو نمی‌کند

شمارهٔ ۱۸ : آن که بی پرواییش هردم مرا رسوا کند

شمارهٔ ۱۹ : جفا کن تا توانی برق من، خرمن نمی‌سوزد

شمارهٔ ۲۰ : کس چرا در قتل چون من بی کسی حیران بود

شمارهٔ ۲۱ : مرا دلی ست که هرگز ندیدم او را شاد

شمارهٔ ۲۲ : کجا قاصد برم با نامه آن دلستان آید

شمارهٔ ۲۳ : بخت تارم سایه ای گر بر شب تار افکند

شمارهٔ ۲۴ : دلارامی که باکن رام بود از من رمید آخر

شمارهٔ ۲۵ : ناصِحا از عشق منع مکن بار دگر

شمارهٔ ۲۶ : زان نبینم چشم خود کز گریه پرشد دامنش

شمارهٔ ۲۷ : از تو ممنونم اگر از مژه خون می‌ریزم

شمارهٔ ۲۸ : چه سود ای باغبان از رخصت سیر گلستانم

شمارهٔ ۲۹ : نشنیده‌ام مشکی چو آن زلف و نه جایی دیده‌ام

شمارهٔ ۳۰ : خوشم که جا به سر کوی دلستان دارم

شمارهٔ ۳۱ : گهی از داغ لذت گه زچاک پیرهن دزدم

شمارهٔ ۳۲ : چاره داغ گرفتم که به مرهم سازم

شمارهٔ ۳۳ : دلیرم کرد در سودای عشقش ترک جان کردن

شمارهٔ ۳۴ : سوخت محرومی دیدار چنان پیکر من

شمارهٔ ۳۵ : نگذرد روزی که از اشک جهان پیمای من

شمارهٔ ۳۶ : عقل می گوید بحرف عشق ترک دیدن مکن

شمارهٔ ۳۷ : تا به کی پنهان زما ای آب حیوان زیستن

شمارهٔ ۳۸ : لب زخون ترکرده ام تلخ ست می در کام من

شمارهٔ ۳۹ : باز ای دل تازه در کوی بتی جا کرده‌ای

شمارهٔ ۴۰ : زین نمی رنجم که بازم از مقابل رفته ای

شمارهٔ ۴۱ : خوشا دلی که اثیرش کند تمنایی

شمارهٔ ۴۲ : خوب نبود آشنایی با بدان خوب مرا

شمارهٔ ۴۳ : باز عشقش تازه کرد از نو دل افسرده را

شمارهٔ ۴۴ : دوش در بزم که بی روی تو خون بود شراب

شمارهٔ ۴۵ : تو نخل حسنی و جز ناز و فتنه بار تو نیست

شمارهٔ ۴۶ : دل ها اسیر کرد و گره بر جبین نزد

شمارهٔ ۴۷ : ای که در هجرت شکیبایی ز دل‌ها می‌رود

شمارهٔ ۴۸ : از تحمل‌های من بر من تغافل می‌کند

شمارهٔ ۴۹ : نگویم حال خود از حال من گو بی‌خبر باشد

شمارهٔ ۵۰ : در حشر گر از زلف تو بویی بمن آید

شمارهٔ ۵۱ : دوش چشم ساغر سرشار و خونم باده بود

شمارهٔ ۵۲ : چون خون خورم بناله، میلم زیاده باشد

شمارهٔ ۵۳ : عمریست که دل راه به دلدار ندارد

شمارهٔ ۵۴ : بس که بر دیوار و در هر لحظه افتد عکس داغ

شمارهٔ ۵۵ : رخت چون دیوانگان صحرا به صحرا می‌کشم

شمارهٔ ۵۶ : بی‌تو من هرجا که یک ساعت نشیمن کرده‌ام

شمارهٔ ۵۷ : ای دل من و آزادی ازین زمزمه بس کن

شمارهٔ ۵۸ : باز خوش اسباب رسوایی مهیا کرده‌ای

شمارهٔ ۵۹ : شادکی گردم اگر درد دلم گوش کنی

شمارهٔ ۶۰ : گرفتارم میان چین زلف و چین ابرویی