خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

ابوالحسن فراهانی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : چشم ترم به آب رسانیده آب را

شمارهٔ ۲ : محنتی هر ساعت از تو پیش می آید مرا

شمارهٔ ۳ : مخواه از دوستان ای دوست عذر کم‌نگاهی را

شمارهٔ ۴ : از آن در سینه دارم دل که باشد درد و داغ آنجا

شمارهٔ ۵ : ز گریه منع مکن دیده پر آب مرا

شمارهٔ ۶ : بهر قتلم یک نفس بس نرگس جانانه را

شمارهٔ ۷ : چون گرم گریه کردم چشم گهرفشان را

شمارهٔ ۸ : سوختم ترسم که رویش دیده باشد بی نقاب

شمارهٔ ۹ : مرا کناره ی جویی و یک سبوی شراب

شمارهٔ ۱۰ : عشق گل گر آشکارا کرد بلبل باک نیست

شمارهٔ ۱۱ : بی‌گل روی تو بر ما جام صهبا آتش است

شمارهٔ ۱۲ : تار زلفت گر چو بخت تار با ما یار نیست

شمارهٔ ۱۳ : منت ایزد را که سودای توام از سر نرفت

شمارهٔ ۱۴ : ز یار شکوه عاشق به کفر نزدیک است

شمارهٔ ۱۵ : گرنه دلجویی نمودی قامت دلجوی دوست

شمارهٔ ۱۶ : نسبتی محراب ابرو را به هر محراب نیست

شمارهٔ ۱۷ : لب ز کوثر تر نمی‌سازیم ما تا آتش است

شمارهٔ ۱۸ : ز ضعف تن مژه‌ام را به هم رسیدن نیست

شمارهٔ ۱۹ : یار شادان رفت و با خود جان ناشادم نبرد

شمارهٔ ۲۰ : مطلب هرکس که بینی مالی و جاهی بود

شمارهٔ ۲۱ : اگر خاک سر کویش که بر خونم شرف دارد

شمارهٔ ۲۲ : مرا لب‌های آتشناک آن جانانه می‌سوزد

شمارهٔ ۲۳ : تابم به تن از طرهٔ پیچان تو افتاد

شمارهٔ ۲۴ : نمی‌خواهم کسی با نازنین من سخن گوید

شمارهٔ ۲۵ : چو از کنار من آن غمگسار برخیزد

شمارهٔ ۲۶ : دل به چین زلف بندم چین ابرو چون بپاید

شمارهٔ ۲۷ : دوزم شکاف سینه چو دل جلوه گاه کرد

شمارهٔ ۲۸ : در سینه ای که عشق درآمد هوس نماند

شمارهٔ ۲۹ : به افسون بخت من چین از جبین یار نگشاید

شمارهٔ ۳۰ : دیوار و در آلوده به خون جگرم کرد

شمارهٔ ۳۱ : دردا که یار بر سر لطف نهان نماند

شمارهٔ ۳۲ : هرگز دل شکسته ما شادمان نبود

شمارهٔ ۳۳ : جان سپردیم و اسیریم درین دام هنوز

شمارهٔ ۳۴ : از صبوری لاف زد خون دل ناشاد ریز

شمارهٔ ۳۵ : بحمدالله که در قتلم تعلل کرد گیسویش

شمارهٔ ۳۶ : به پیش آتش آهم زبانهٔ آتش

شمارهٔ ۳۷ : هرچند شمع مجلسی، ای دل خموش باش

شمارهٔ ۳۸ : اگر سوسن صفت بودی زبانی در دهان گل

شمارهٔ ۳۹ : ز مژگان پر برآوردست و سویش می‌پرد چشمم

شمارهٔ ۴۰ : یاد آن روزی که یاری چون تو در برداشتم

شمارهٔ ۴۱ : ما پای در گل از دل دیوانهٔ خودیم

شمارهٔ ۴۲ : باورم آید اگر گوید جفا کمتر کنم

شمارهٔ ۴۳ : بر سر کوی تو روزی چند جا می‌خواستیم

شمارهٔ ۴۴ : زهر چشم تندخویی کو که دل پرخون کنم؟

شمارهٔ ۴۵ : مژده باد ای دل که باز آن شمع را پروانه‌ام

شمارهٔ ۴۶ : سرو من آمد به باغ ای سرو، سربازی مکن

شمارهٔ ۴۷ : یا رضای دوست باید یا رضای خویشتن

شمارهٔ ۴۸ : مرا بیگانه ای بیگانه میگرداند از یاران

شمارهٔ ۴۹ : دگر بر گریه قادر نیست چشم اشکبار من

شمارهٔ ۵۰ : من گرفتم آفتاب از چارسو آید برون

شمارهٔ ۵۱ : گرچه در آینه ممکن نبود جان دیدن

شمارهٔ ۵۲ : خرّم آن ساعت که نوسازد دلم پیمان تو

شمارهٔ ۵۳ : بنشست دلم عمری چون گرد به راه او

شمارهٔ ۵۴ : تا به گلشن رفته ای بلبل به فریاد آمده

شمارهٔ ۵۵ : تا کی کنی آزار من زار شکسته

شمارهٔ ۵۶ : خوشا روزی که یادی از من آواره می‌کردی

شمارهٔ ۵۷ : گفتگویت می‌دهد یاد از عتاب تازه‌ای

شمارهٔ ۵۸ : می‌خورم می از برای گریهٔ مستانه‌ای

شمارهٔ ۵۹ : تو چون هرگز غمی از خاطرم بیرون نمی‌کردی

شمارهٔ ۶۰ : خوشم که با لب او آشنا نشد سخنی

شمارهٔ ۶۱ : آفت صد دودمانی آتش صدخرمنی