غزلیات
سوزنی سمرقندی
»
دیوان اشعار
»
هزلیات
»
غزلیات
شمارهٔ ۱ - باز باد اندر فتاد : باز باد اندر فتاد این سرخ سر چیغوز را
شمارهٔ ۲ - ایام چو تو دلبر طناز نیابد : رخ تازه چو تو هیچ دگر تاز نیابد
شمارهٔ ۳ - نور رخ تو قمر ندارد : . . . ری دارم که خر ندارد
شمارهٔ ۴ - عاشقان پیش تو گر تحفه همه جان آرند : تازبازان که ترا پیش گروگان آرند
شمارهٔ ۵ - عالم سعد، احمد مسعود : شیدگانی سهمگین کولنگ و بی هنجار شد
شمارهٔ ۶ - ای کودکان : . . . ر من ای کودکان ز کار فرو ماند
شمارهٔ ۷ - چه باید کرد : مرا کر بدر . . . ن یار باید کرد
شمارهٔ ۸ - پسر عبد : ای مرز تو اندر خور . . . ر پسر عبد
شمارهٔ ۹ - آن شب که مرا بود می وصل به کف بر : امروز منم . . . ر و خدو کرده به کف بر
شمارهٔ ۱۰ - سوزنیم : سوزنیم، مرد باندازه . . . ر
شمارهٔ ۱۱ - سوزنیم : سوزنیم، موم دل و خاره . . . ر
شمارهٔ ۱۲ : سوزنیم مرد باندام . . . ر
شمارهٔ ۱۳ - رای بر آنست که بیرون زنم : سوزنیم، مرد گرانمایه . . . ر
شمارهٔ ۱۴ : یاقوتی کبیر فروش کباده خر
شمارهٔ ۱۵ - جواب شعر شرف : منم کلوخ خر افشار کنگ خشک سپوز
شمارهٔ ۱۶ - ابوالعباس ترشروی : بخواهم گفت وصف سرخ کناس
شمارهٔ ۱۷ - ریش دلبر : تاختن آورد بر بتان ختن ریش
شمارهٔ ۱۸ - تاختن آورد بر بتان ختن ریش : ای بهمه تن گناه کرده، مکن ریش
شمارهٔ ۱۹ - ای شادی روزی که برآری پسرا ریش : زنهار به هش باش که ناری پسرا ریش
شمارهٔ ۲۰ - شنیدست از کسی کز سنگ سیم آید همی بیرون : به چشمِ عاشقان آید، سُرینِ گِردِ گلرنگش
شمارهٔ ۲۱ - ای بلبل خیل تو طربناک : ای سرخ سطبر سخت رگناک
شمارهٔ ۲۲ - این غم عشق به پیرانه زیاری جستم : ای پسر تا بمیان پای تو در نگریستم
شمارهٔ ۲۳ - منم که روح علوم زمانه را بدنم : منم که از سر حمدان عقیق در یمنم
شمارهٔ ۲۴ - هرچند که از عشق تو در کوی ملامیم : هرچند که گنگیم و کلوکیم و لکامیم
شمارهٔ ۲۵ - صنما تا به کف عشوه عشق تو دریم : ای سنایی تو کجایی که به خون تو دریم
شمارهٔ ۲۶ - جلال الدین کیست؟ : ز سیم ساده یکی کوه دیده ام بدو نیم
شمارهٔ ۲۷ : ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم
شمارهٔ ۲۸ - ای سنائی بیا : ای سنائی بیا و قد خم کن
شمارهٔ ۲۹ - آخر چه هست این؟ : ای خصلت تو هشتن، آخر چه خصالست این
شمارهٔ ۳۰ - ای سنائی دم در این عالم قلندروار زن : ای پسر ریش آوریدی گل کش و دیوار زن
شمارهٔ ۳۱ - مرا عشقت بنامیزد بدان سان پرورید ای جان : چو زآب روی تو ریش چو آتش بردمید ای جان
شمارهٔ ۳۲ - کودکان تنگ قبا : این کودکان تنگ قبای فراخ . . . ن
شمارهٔ ۳۳ : ای رسیده شبی بگازه من
شمارهٔ ۳۴ - تا سر من همی بود بر دوش : . . . ن ترک من، آن بت سیمین
شمارهٔ ۳۵ - ای گشته ز تابش و صفای تو : سهل است سنائیا سنای تو
شمارهٔ ۳۶ - روز از ما بگریخت : شمس برگشت ز چرخ، همچو زرین طبقو
شمارهٔ ۳۷ - گره زده سر زلفین دلگشای که چه : خوره شده بمیان پای من بپای که چه
شمارهٔ ۳۸ - دوش در خواب ترا دیدم : ریش با دوش رسید از بن گوش ای گنده
شمارهٔ ۳۹ - عقل و جانم برد شوخی آفتی بتیاره ای : تاز بازم ایر من در . . . ن هر زن بارهای
شمارهٔ ۴۰ - ای راه ترا دلیل مردی : ای مرز ترا دریده مردی
شمارهٔ ۴۱ - پرسند از او که چند هجا گفتی : ای سید کتب خانه برآشفتی
شمارهٔ ۴۲ - چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی : چرا ز راه لطافت بدین قضیب نیازی
شمارهٔ ۴۳ : گاه آن آمد که شب برخوری شلغم زنی
شمارهٔ ۴۴ - گاه آن آمد بتا کاندر خرابی دم زنی : میخکی سازی کزین در دیگ شلغم میکنی
