ودیعة البدیعه (حدیقهٔ ثانی)
حزین لاهیجی
»
مثنویات
»
ودیعة البدیعه (حدیقهٔ ثانی)
بخش ۱ - مثنوی ودیعهٔ البدیعه که حزین آن را به تقلید از حدیقهٔ سنایی در هفتاد سالگی سروده است : کلّ ما فی الوجود لیس سواه
بخش ۲ : ای رخت در نقاب اسمایی
بخش ۳ : جبهه با سجده داشت عهد درست
بخش ۴ : آنکه بعد از نبی، وصیّ و ولی ست
بخش ۵ : چون ز من پیش، خواجهٔ عارف
بخش ۶ : حق ز ادراک خلق مستور است
بخش ۷ : ﭼﻮﻥ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﻪ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻧﺮﺳﺪ
بخش ۸ : بر حقایق در وجود گشود
بخش ۹ : صورت از عارض است بر مرآت
بخش ۱۰ : هستی بر مقیدات از حق
بخش ۱۱ : گر به هستی نظر کند عارف
بخش ۱۲ : بسته بودم زبان ولی ناچار
بخش ۱۳ : می نیارد عدم شود موجود
بخش ۱۴ : هر حقیقت که برگشود جمال
بخش ۱۵ : در مراتب اصول موجودات
بخش ۱۶ : هستی از غیب خویش و از اطلاق
بخش ۱۷ : پس نماید عروج را آهنگ
بخش ۱۸ : نور ارواح و عالم اجساد
بخش ۱۹ : ای خدای بلندی و پستی
بخش ۲۰ : عارفان چون دم از لقا زده اند
بخش ۲۱ : هر که خواهد در انفس و آفاق
بخش ۲۲ : اشرف و احسن صحف، قرآن
بخش ۲۳ : فی الوجود الّذی هو المالک
بخش ۲۴ : در بدایت چو سر بود نشآت
بخش ۲۵ : گفته یزدان سه فرقه است بشر
بخش ۲۶ : سرور آگهان هر دو سرا
بخش ۲۷ : هرچه ادراک آن حواس کند
بخش ۲۸ : غفلت از خویش داشت بی خبرت
بخش ۲۹ : هست میزان عبارت از معیار
بخش ۳۰ : ز ابتدای حدوث خود انسان
بخش ۳۱ : آخرت جنّت است یا نار است
بخش ۳۲ : کامل افتد چو جوهر انسان
بخش ۳۳ : سبب اختلاف در ادیان
بخش ۳۴ : مهبط وحی، مصطفی فرمود
بخش ۳۵ : چونکه ایمان و کفر اقسام است
بخش ۳۶ : ذکر مستضعفین در استثنا
بخش ۳۷ : هست بر فسق، حمل کفر سزای
بخش ۳۸ : ای نوازندهٔ دل رنجور
بخش ۳۹ : سر همّت فشانیی که بجاست
بخش ۴۰ : یاد می آیدم ز عهد پدر
بخش ۴۱ : شکر لله که هفته ای مهلت
