فرهنگ نامه
حزین لاهیجی
»
مثنویات
»
فرهنگ نامه
بخش ۱ - فرهنگ نامه : به نام نگارنده هست و بود
بخش ۲ - در نعت خواجه دوسرا علیه و علی آله التحیه و الثثا : چرا نام مشتی گدایان بَرم؟
بخش ۳ - خطاب زمین بوس : سپهر آستانا، ملک چاکرا
بخش ۴ - در منقبت سرور اولیا -علیه التحیّه و الثّنا- یعنی امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع) : سر شیرمردان عالم، علی
بخش ۵ - ستایش خاقان سخن : سخن گوهر لجّهٔ سرمدی ست
بخش ۶ - در گشایش این نامهٔ نامی گوید : شکست استخوان، طبع اندیشه زای
بخش ۷ - در وصف حسن : بر وبرز ، چون سرو آراسته
بخش ۸ - صفت جنگ : دل خاک شد از ستوران، ستوه
بخش ۹ - صفت تیغ : تناور نهنگیست شمشیر او
بخش ۱۰ - صفت اسب : خرامنده کوهی، فلک پیکری
بخش ۱۱ - صفت نامه : بفرمود دانای روشن ضمیر
بخش ۱۲ - در نصیحت و بی وفایی دهر گوید : ز افسون چرخِ دریده دهل
بخش ۱۳ - در صفت مردان کار فرماید : به دیبا و اطلس فریباست، زن
بخش ۱۴ - خطاب به پادشاه در قبول صلح و ترک ستیز و اندرزی چند از حِکم : چو دشمن دَرِ صلح زد، در پذیر
بخش ۱۵ - حکایت : شنیدم شهنشاه گیتی گشای
بخش ۱۶ - صفت ممالک بهشت نشان ایران عَمَّره اللّه : بهشت برین است ایران زمین
بخش ۱۷ - در توصیف دارالسلطنه اصفهان گوید : گرامی ترین عضو انسان دل است
بخش ۱۸ - در صفت خاموشی گوید : تو را تا نباشد گرانمایه ای
