خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : در هجر تو مرگ همنشینم بادا

شمارهٔ ۲ : شد درد حواله از ازل بر تن ما

شمارهٔ ۳ : بگشای «نظیری » نظر کوته را

شمارهٔ ۴ : اسرار گلستان به بصارت دریاب

شمارهٔ ۵ : از دوست منادیست اندر رگ و پوست

شمارهٔ ۶ : نور تو به قدر روزن سینه تست

شمارهٔ ۷ : چون شمع تنت ز آتش محفل گرمست

شمارهٔ ۸ : افتاده کلاه از سر و ناموسم نیست

شمارهٔ ۹ : در باده شریعت از دین خطرست

شمارهٔ ۱۰ : بی پرده تر از حدیث ما عصمت ماست

شمارهٔ ۱۱ : از سینه رمیدن نفس نزدیکست

شمارهٔ ۱۲ : فصلی که چمن شور در احباب انداخت

شمارهٔ ۱۳ : کی شنبهٔ من به شادمانی برخاست

شمارهٔ ۱۴ : برخیز که عشق از گرانان سیرست

شمارهٔ ۱۵ : در پایه من سپهر را هستی نیست

شمارهٔ ۱۶ : هرشب ز خیال دیده بی خواب ترست

شمارهٔ ۱۷ : پیرایه حسن تندی خو بشکست

شمارهٔ ۱۸ : درد سر و گردن تو حرز تن تست

شمارهٔ ۱۹ : یک دم که ز دردسر پریشانی داشت

شمارهٔ ۲۰ : تا حرص درون نقش برونم آراست

شمارهٔ ۲۱ : بی چیزی احتیاج از کوی منست

شمارهٔ ۲۲ : از خود تا خود به سوی جانانان راهست

شمارهٔ ۲۳ : گر با غم دل خوشیم غمخوار خوشست

شمارهٔ ۲۴ : گلبرگ چو گونه‌های الوانت نیست

شمارهٔ ۲۵ : بنوازیدم به زخمه طاعت اینست

شمارهٔ ۲۶ : این جا نه خطا عیب و نه طاعت هنرست

شمارهٔ ۲۷ : هردم که نه با توام برآید مرضیست

شمارهٔ ۲۸ : هر روز مه تمام نقصان ز دهست

شمارهٔ ۲۹ : دل خنده به غنچه کرد خندیدن داشت

شمارهٔ ۳۰ : یک بلبل خوش نوا و صد انجمن است

شمارهٔ ۳۱ : دارم چشمی که قلزم وارونست

شمارهٔ ۳۲ : ذرات دو کون را ز هم بیشی نیست

شمارهٔ ۳۳ : شمعی که فروزان نشود کوکب ماست

شمارهٔ ۳۴ : دایم به رهت در دو چشمم بازست

شمارهٔ ۳۵ : آن کیست که بازم ز بت کیش آورد

شمارهٔ ۳۶ : طی املم به جهد و پرواز نشد

شمارهٔ ۳۷ : شب مست ز خانقه برونم بردند

شمارهٔ ۳۸ : گر دست تو بحر نیست چون می‌جوشد

شمارهٔ ۳۹ : ارباب زمانه آفت دل باشند

شمارهٔ ۴۰ : هر کز سر کجروی به درگاه آید

شمارهٔ ۴۱ : از سعی زمانه کار من نفزاید

شمارهٔ ۴۲ : نی باده عز و جاه مستم دارد

شمارهٔ ۴۳ : دی غافلم آن مایه دین پیش آمد

شمارهٔ ۴۴ : تا باغ به دست باغبان خواهد بود

شمارهٔ ۴۵ : صد فکر اثر ز طاعتم بردارد

شمارهٔ ۴۶ : حالی دارم که دیده نادیده شود

شمارهٔ ۴۷ : طوفان شد و سبزه ام به آبی نرسد

شمارهٔ ۴۸ : نی حوصله ام که جرعه مستم دارد

شمارهٔ ۴۹ : سیلاب سرشگ آبرو می ریزد

شمارهٔ ۵۰ : صبحست و خروش بلبلان می‌آید

شمارهٔ ۵۱ : آشفته مجلس تو جا نشناسد

شمارهٔ ۵۲ : اهلی ز میان سنگ بیرون آید

شمارهٔ ۵۳ : در قرب به صد بلان قرین باید بود

شمارهٔ ۵۴ : یادم به کنایت جگرسوز کند

شمارهٔ ۵۵ : مرسوم رهی که فقر ازان خاسته شد

شمارهٔ ۵۶ : آن عیش که جمله عیش ها راست کلید

شمارهٔ ۵۷ : فردا که نه دوزخ نه شقی خواهد ماند

شمارهٔ ۵۸ : جستم ز بلا بلا پناهم دادند

شمارهٔ ۵۹ : تا سایه خامه‌ات به حرفم افتاد

شمارهٔ ۶۰ : نی طعم می است تا دگرگون گردد

شمارهٔ ۶۱ : هر محنت و غم که سر به جانت دادند

شمارهٔ ۶۲ : تو هیچ بدی که جسم و جانت دادند

شمارهٔ ۶۳ : قابل تویی از تاب و توانت دادند

شمارهٔ ۶۴ : گر دل به فریب نفست از پا برود

شمارهٔ ۶۵ : عاقل به حدیث نفس گمره نشود

شمارهٔ ۶۶ : شوخی که نگاه بر عذارش بندند

شمارهٔ ۶۷ : لعل تو ز طبله شهد بر گوشه کشید

شمارهٔ ۶۸ : از کاسه و کوزه جوی جیحون نشود

شمارهٔ ۶۹ : هرکس ز خودی و خودستایی گردید

شمارهٔ ۷۰ : هر دم عمل خیر تبه خواهم کرد

شمارهٔ ۷۱ : با موکب شه دل خرابی چه کند؟

شمارهٔ ۷۲ : گوهر ز محیط راز می باید داد

شمارهٔ ۷۳ : گل طرف کلاه بر بناگوش افکند

شمارهٔ ۷۴ : رزقم همه از طبع گهر سنج آید

شمارهٔ ۷۵ : آن سو که منم فیض فرو می‌آید

شمارهٔ ۷۶ : بر تن مفزا که نفس سرکش گردد

شمارهٔ ۷۷ : من خام قمارم و حریفم استاد

شمارهٔ ۷۸ : تقدیر و ارادت به مرادت خیزند

شمارهٔ ۷۹ : رو جانب حق از همه سو باید بود

شمارهٔ ۸۰ : زین بیم که آورد طرب تفرقه بار

شمارهٔ ۸۱ : ای بلبل بی قرار غوغا بردار

شمارهٔ ۸۲ : برگیر نقاب و بختم از جا بردار

شمارهٔ ۸۳ : جان را به پذیره آی از جا بردار

شمارهٔ ۸۴ : هرگز نشود دار فنا جای قرار

شمارهٔ ۸۵ : از ضعف تنت رفته توان همه کس

شمارهٔ ۸۶ : عاشق که طریق عشق آموزندش

شمارهٔ ۸۷ : دم چند فروزی از سخن چینی خویش

شمارهٔ ۸۸ : صد ره شده ام به بیخ و بن جویی خویش

شمارهٔ ۸۹ : گلشن که بهار ساخته جانورش

شمارهٔ ۹۰ : از حسرت من حاصل دوران همه ذوق

شمارهٔ ۹۱ : یک قوم مسافر ز سرمایه خجل

شمارهٔ ۹۲ : می آمد و صد سپاه ناز از دنبال

شمارهٔ ۹۳ : دنباله دو خاطر خودرای خودم

شمارهٔ ۹۴ : یک معرکه خویش را به جایی نزدیم

شمارهٔ ۹۵ : اندر ره و بی ره همه جا گردیدیم

شمارهٔ ۹۶ : از کعبه به دیر باده‌کش می‌آرم

شمارهٔ ۹۷ : دامی ز نماز گرد خود بافته‌ام

شمارهٔ ۹۸ : یک چند پی امید می‌گردیدم

شمارهٔ ۹۹ : طبعی چو رخ حورسرشتان دارم

شمارهٔ ۱۰۰ : آتش خورم و زحمت جانان نشوم

شمارهٔ ۱۰۱ : چون طایر باد از قفس آزادیم

شمارهٔ ۱۰۲ : دل آرم و غم برو نما بستانم

شمارهٔ ۱۰۳ : گر دوری ازان طرف گلستان دارم

شمارهٔ ۱۰۴ : در کوی هوس خاک نشینم ایام

شمارهٔ ۱۰۵ : گاهی به نوای بی نوایان گردم

شمارهٔ ۱۰۶ : صد نعل درست واژگون آوردم

شمارهٔ ۱۰۷ : هرچند که روز بی نوایی دارم

شمارهٔ ۱۰۸ : نی بهر جهان نه بهر طاعت زادم

شمارهٔ ۱۰۹ : روزی که گرفت کاتب صنع قلم

شمارهٔ ۱۱۰ : ترک همه کس ز بی تمیزی کردیم

شمارهٔ ۱۱۱ : پر می بینم که بینوا می آیم

شمارهٔ ۱۱۲ : گر از مشهد اگر ز بلخ آمده‌ایم

شمارهٔ ۱۱۳ : گه بر سر فرمان تو جان افشانم

شمارهٔ ۱۱۴ : فرمان تو بشنوم به پرواز آیم

شمارهٔ ۱۱۵ : فرمان تو آمد و ز جا برجستم

شمارهٔ ۱۱۶ : بر خوان صلات تا به کی لقمه خام

شمارهٔ ۱۱۷ : کم جو که به قیمتست سرمایه من

شمارهٔ ۱۱۸ : از می لبش آتش تر آورد برون

شمارهٔ ۱۱۹ : عیسی نفسی غبارت از دم بفشان

شمارهٔ ۱۲۰ : بنمای رخ و شکفته رویم گردان

شمارهٔ ۱۲۱ : خود را به رکاب آشنایی برسان

شمارهٔ ۱۲۲ : خوش رست چمن رشته خارا برچین

شمارهٔ ۱۲۳ : فکری کنم و دهم سرانجام سخن

شمارهٔ ۱۲۴ : شب تا سحرم فسانه خوان غم او

شمارهٔ ۱۲۵ : ای فیض سپهر و نور اختر با تو

شمارهٔ ۱۲۶ : دل جز ز دو زلف پرخم و پیچ مجو

شمارهٔ ۱۲۷ : آویز به طره از خم و پیچ مگو

شمارهٔ ۱۲۸ : ذوق آمده رخت خوش دلی بر در نه

شمارهٔ ۱۲۹ : هرچند که جور بی محابا داری

شمارهٔ ۱۳۰ : بدگوییی خود کنم مگر یار شوی

شمارهٔ ۱۳۱ : گر در شب تیره تابیم نور شوی

شمارهٔ ۱۳۲ : ای دل ز سفر تحفه چه سوز آوردی

شمارهٔ ۱۳۳ : تا نگذری از قشر منقا نشوی

شمارهٔ ۱۳۴ : تا کی همه کوکنار آخر گزکی

شمارهٔ ۱۳۵ : یک دم دل شاد را به صد دم ندهی

شمارهٔ ۱۳۶ : از ابر به کشتزار بایسته تری

شمارهٔ ۱۳۷ : چندان که به حکمت گروی دورتری

شمارهٔ ۱۳۸ : هر سو به تن از زخم مهی کاسته‌ای

شمارهٔ ۱۳۹ : ای از تو صور نگار هرجا کوری

شمارهٔ ۱۴۰ : هان بلبل هان صفیر محکم ندهی

شمارهٔ ۱۴۱ : خوش بوست بس این زلف دو تا بر که زدی؟