خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

غنی کشمیری » غزلیات

شمارهٔ ۱ : جنونی کو که از قید خرد بیرون کشم پا را

شمارهٔ ۲ : میار ای بخت بهر غرق ما در شور دریا را

شمارهٔ ۳ : تهی کن ایدل از پروردهٔ خود زود پهلو را

شمارهٔ ۴ : تواند صورتی دادن شبیه آن پریرو را

شمارهٔ ۵ : دمی که یار گذارد قدم بخانهٔ ما

شمارهٔ ۶ : ز روی ماه سیاهی به نور ماه نرفت

شمارهٔ ۷ : در معرکه صد زخم رسد گر بتن ما

شمارهٔ ۸ : گفتگو یکرنگ نبود عاقل و هشیار را

شمارهٔ ۹ : چشم ما روشن شد از خاک در میخانه‌ها

شمارهٔ ۱۰ : ما بلبلان بلند نسازیم خانه را

شمارهٔ ۱۱ : نماید حکمتش چون در شفابخشی ید بیضا

شمارهٔ ۱۲ : شد ختم بر حدیث تو آخر بیان ما

شمارهٔ ۱۳ : اگر میدید با هم اتحاد بلبل و گل را

شمارهٔ ۱۴ : به مردم می‌کند نرگس ز هر جانب اشارت‌ها

شمارهٔ ۱۵ : بی نشانی دارد آزاد از بلا وارسته را

شمارهٔ ۱۶ : چسان کنم دم بسمل بلند افغان را

شمارهٔ ۱۷ : پیش بین بر خصم در تدبیر سبقت میبرد

شمارهٔ ۱۸ : سفر چگونه کنی از دیار خاطرها

شمارهٔ ۱۹ : امروز منم شهرهٔ عالم ز نحیفی

شمارهٔ ۲۰ : شب که سازد غم آغوش تو بی تاب مرا

شمارهٔ ۲۱ : جانرا بکوی دوست روان میکنیم ما

شمارهٔ ۲۲ : یک سحر از درم ای دولت بیدار بیا

شمارهٔ ۲۳ : ز نقش پای تو گل ها شکفته قالی را

شمارهٔ ۲۴ : بر زمین پیوسته می بینیم زلف یار را

شمارهٔ ۲۵ : فتد در خانهٔ زین چون گذار آن لعبت چین را

شمارهٔ ۲۶ : می کند روشن خیال مهر رویش سینه را

شمارهٔ ۲۷ : اعتمادی نیست بر گردون که در وقت بنا

شمارهٔ ۲۸ : فروغ شعلهٔ ادراک در پیریست کم پیدا

شمارهٔ ۲۹ : بیوجه مدان جاهلی ما که ز استاد

شمارهٔ ۳۰ : ساقی بجام ریز می پرتگال را

شمارهٔ ۳۱ : تن ساخته پابند درین مرحله جان را

شمارهٔ ۳۲ : هر که پابند وطن شد میکشد آزارها

شمارهٔ ۳۳ : در عمر بس بود دم سردی غذای ما

شمارهٔ ۳۴ : بچشمم آب و رنگی نیست خوان پادشاهانرا

شمارهٔ ۳۵ : بریزش زیر بار خود در آور ساده لوحان را

شمارهٔ ۳۶ : حاجت از حد چو رود دست دهد استغنا

شمارهٔ ۳۷ : گرم رو مانند شمعم بس که در راه فنا

شمارهٔ ۳۸ : رفت مانند شیشهٔ ساعت

شمارهٔ ۳۹ : تاک شد زنجیر پایم تا کشیدم باده را

شمارهٔ ۴۰ : هلال نیست که ناخن زده ست بر دل چرخ

شمارهٔ ۴۱ : معذورم ار ز خانه نباشد خبر مرا

شمارهٔ ۴۲ : بتوسن تو رساند فلک شتاب مرا

شمارهٔ ۴۳ : کرد سر با نامهٔ آن ماه قاصد راه را

شمارهٔ ۴۴ : صفای حسن بتان می تراود از دل ما

شمارهٔ ۴۵ : گل آمیزش منعم مدان جز داغ محرومی

شمارهٔ ۴۶ : نجات از قید و محنت نیست ارباب تلون را

شمارهٔ ۴۷ : اضطرابی طرفه در راه فنا داریم ما

شمارهٔ ۴۸ : هشیار درین نشه دمی نیست دل ما

شمارهٔ ۴۹ : نقصان ما بود گل حسن کمال ما

شمارهٔ ۵۰ : خبر می آورد گاهی ز کوی دوست مجنون را

شمارهٔ ۵۱ : غیر زلفت که پریشان شده در ماتم ما

شمارهٔ ۵۲ : میکند ویران تمول خانهٔ معمور را

شمارهٔ ۵۳ : کوی جانان که هست جان آنجا

شمارهٔ ۵۴ : جهان تمام مسخر ز جام شد جم را

شمارهٔ ۵۵ : نیست حاجت که بگیرند به زر آینه را

شمارهٔ ۵۶ : آزاده ام ز قید زمین چون نهال شمع

شمارهٔ ۵۷ : ز شوخی بس که در پرواز بینم هر نفس گل را

شمارهٔ ۵۸ : فارغ بود از آفت گیتی دل روشن

شمارهٔ ۵۹ : گر کند تار نفس را رشتهٔ سوزن مسیح

شمارهٔ ۶۰ : خوش آن سالک که گیرد پیش راه دلستانی را

شمارهٔ ۶۱ : خاک پای همه کس هر که شد از روی نیاز

شمارهٔ ۶۲ : تا تو رفتی کس دگر ننشست در پهلوی ما

شمارهٔ ۶۳ : ضعف طالع بین که آخر همچو عکس آیینه

شمارهٔ ۶۴ : از ناز چو پوشی رخ آیینه نما را

شمارهٔ ۶۵ : سخن مهر خموشی بر نمی دارد زبانش را

شمارهٔ ۶۶ : ندید کس کمر تنگ دلستان تو را

شمارهٔ ۶۷ : خوشم که ضعف چنان کرد روشناس مرا

شمارهٔ ۶۸ : نتوان برد ز دشمن به تواضع جان را

شمارهٔ ۶۹ : مشاطه خون مکن جگر مشک ناب را

شمارهٔ ۷۰ : ز درد عشق ضعیف است بس که پیکر ما

شمارهٔ ۷۱ : تشنهٔ پابوس خود زین بیش مگذار آب را

شمارهٔ ۷۲ : گریهٔ عجز ملایم کند آن سرکش را

شمارهٔ ۷۳ : بس که برد از هوش فکر آن رخ نیکو مرا

شمارهٔ ۷۴ : محنت کجا ز سردیِ دَی می کشیم ما

شمارهٔ ۷۵ : بیا بلبل ببین در پرده ی گل آفتابی را

شمارهٔ ۷۶ : همچو سوزن دایم از پوشش گریزانیم ما

شمارهٔ ۷۷ : تا بخت واژگون شد معمار خانه ی ما

شمارهٔ ۷۸ : آتش می تیز سازد شعله ی آواز را

شمارهٔ ۷۹ : خرق عادت کی به کار آید دل افسرده را

شمارهٔ ۸۰ : تا تو رفتی می ندارد کار با مینای ما

شمارهٔ ۸۱ : می پرد از اشتیاق ِ سیل ای معمار ما

شمارهٔ ۸۲ : بر سر غیرت چو دید آن ابروی خونریز را

شمارهٔ ۸۳ : در دلدار وا کردم رقیبم شد دچار آنجا

شمارهٔ ۸۴ : خمار صاف از درد بهر تو کرد می را

شمارهٔ ۸۵ : زور می تا هست کی افتاده می باشیم ما

شمارهٔ ۸۶ : تابوت مردهٔ دوش هشیار کرد ما را

شمارهٔ ۸۷ : هست زهرآب فنا صهبای ما

شمارهٔ ۸۸ : نرنجی گر ز طبعم در شکایت جسته معنی ها

شمارهٔ ۸۹ : کند گر خودنما چون مه سواد صفحهٔ روشن

شمارهٔ ۹۰ : خویش را با که بسنجیم غنی در سبکی

شمارهٔ ۹۱ : خویش را با که بسنجیم غنی در سبکی

شمارهٔ ۹۲ : بس که بی زلف بتان دست زدم بر زانو

شمارهٔ ۹۳ : حسن جمال ذاتی ات دشمن زیب عارضی

شمارهٔ ۹۴ : صیاد ما چو ترکش پر تیر می کند

شمارهٔ ۹۵ : شمع فانوس نیم لیک ز بی سامانی

شمارهٔ ۹۶ : از ره وارستگی پیوسته همچون گرد باد

شمارهٔ ۹۷ : پیرو ما شو که همچون خامه در راه سخن

شمارهٔ ۹۸ : صاحب سخن نجنبد از بهر قوت از جا

شمارهٔ ۹۹ : نیست باری در جهان سنگین تر از بار وجود

شمارهٔ ۱۰۰ : شب فراق تو ای آفتاب عالمتاب

شمارهٔ ۱۰۱ : پیریم، نیست چهرهٔ زرباف باب ما

شمارهٔ ۱۰۲ : چون شکست دست و پایم مرهمی دیگر نداشت

شمارهٔ ۱۰۳ : زنهار چشم خود را بر دست کس ندوزی

شمارهٔ ۱۰۴ : به میل سرمه ماند پیش آن مه شمع کافوری

شمارهٔ ۱۰۵ : مگذار از قلمرو تقدیر پا برون

شمارهٔ ۱۰۶ : وضع ملایم بود تیغ زبان را سپر

شمارهٔ ۱۰۷ : تا دم از همسری زلف تو زد

شمارهٔ ۱۰۸ : شده چشم سگان کوی جانان چار از شوقش

شمارهٔ ۱۰۹ : با سیه بختان بتان را التفاتی دیگر است

شمارهٔ ۱۱۰ : اشعار آبدارم تا شد محیط عالم

شمارهٔ ۱۱۱ : بستر عشق است اینجا مرد می بازد جگر

شمارهٔ ۱۱۲ : شود آسوده گر یکجا کند دیوانه پا قائم

شمارهٔ ۱۱۳ : پروانه گو بمیر ز غیرت که شمع را

شمارهٔ ۱۱۴ : امشب نفسی زمزمهٔ داشت مغنی

شمارهٔ ۱۱۵ : تا توانی عاشق معشوق هر جایی مشو

شمارهٔ ۱۱۶ : گرد کین شد دوستان را سد راه التفات

شمارهٔ ۱۱۷ : در موسم بهار چو نرگس ز شوق می

شمارهٔ ۱۱۸ : صورت معشوق هر جا جلوه گر گردد خوشست

شمارهٔ ۱۱۹ : کلبه ام را طاقت بار گران بام نیست

شمارهٔ ۱۲۰ : مرگ گوارا شود موی چو گردد سفید

شمارهٔ ۱۲۱ : تا وصف قد نازک او پیش گرفته

شمارهٔ ۱۲۲ : ملایم می شود در گفتگو هر کس که کامل شد

شمارهٔ ۱۲۳ : جامم به غیر کاسهٔ زانوی فکر نیست

شمارهٔ ۱۲۴ : تو نونهالی و ما همچو ریشه ایم تو را

شمارهٔ ۱۲۵ : ما بادهٔ عتاب ز لعل تو می کشیم

شمارهٔ ۱۲۶ : به چشم کم مبین در نامهٔ اعمال ما زاهد

شمارهٔ ۱۲۷ : بس که جانش بر لب از رنج خمار ِ مِی رسید

شمارهٔ ۱۲۸ : گر نباشد گل به فرق ما چو گلبن گو مباش

شمارهٔ ۱۲۹ : آدمی در عهد پیری بی خرد گردد غنی