شمارهٔ ۲
غنی کشمیری
»
غزلیات
»
شمارهٔ ۲
میار ای بخت بهر غرق ما در شور دریا را
پر ماهی مگردان بادبان کشتی ما را
لباس ما سبکاران تعلق بر نمی تابد
بود همچون حباب از بخیه خالی پیرهن ما را
بود از شعلهٔ آواز غلغل بزم می روشن
سرت گردم مکن خاموش ساقی شمع مینا را
دم جان بخش او تا رنگ حیرت ریخت در عالم
ز مهر آیینه در پیش نفس دیدم مسیحا را
اگر لب از سخنگویی فرو بندیم جا دارد
که نبود از نزاکت تاب بستن معنی ما را
نمی باشد مخالف قول و فعل دوستان با هم
غنی تا چند پرسی دستگاه ملک دنیا را
غنی ساغر به کف جمشید پیش می فروش آمد
که شاید در بهای باده گیرد ملک دنیا را
شمارهٔ ۱: جنونی کو که از قید خرد بیرون کشم پا را
شمارهٔ ۳: تهی کن ایدل از پروردهٔ خود زود پهلو را
اطلاعات
وزن:
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
قالب شعری:
غزل
منبع اولیه:
حسان لاهوری
تعداد ابیات:
7
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
