خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

نجم‌الدین رازی » مجموعهٔ اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : یا رب تو مرین سایهٔ یزدانی را

شمارهٔ ۲ : ای کرده غمت غارت هوش دل ما

شمارهٔ ۳ : اصل وگهر عشق ز کانی دگر است

شمارهٔ ۴ : عشقت که دوای جان این دلریش است

شمارهٔ ۵ : در عشق توام جهان سرایی تنگ است

شمارهٔ ۶ : ز آن روی که راه عشق راهی تنگ است

شمارهٔ ۷ : تا بر سر کوی عشق تو منزل ماست

شمارهٔ ۸ : تا بر سر ما سایهٔ شاهنشه ماست

شمارهٔ ۹ : از ما تو هر آنچه دیده ای سایهٔ ماست

شمارهٔ ۱۰ : هر سبزه که در کنار جویی رسته است

شمارهٔ ۱۱ : مقصود وجود انس و جان آیینه است

شمارهٔ ۱۲ : این مرتبهٔارب چه حد مشتاقی است

شمارهٔ ۱۳ : عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست

شمارهٔ ۱۴ : آمد شب و بازگشتم اندر غم دوست

شمارهٔ ۱۵ : گفتا: هر دل به عشق ما بینا نیست

شمارهٔ ۱۶ : درد تو ز هر محتضری خالی نیست

شمارهٔ ۱۷ : با یار نواز غم کهن باید گفت

شمارهٔ ۱۸ : هر شب به مثال پاسبان کویت

شمارهٔ ۱۹ : ما را نه خراسان نه عراق است مراد

شمارهٔ ۲۰ : غم با لطف تو شادمانی گردد

شمارهٔ ۲۱ : شمع ار چه من داغ جدایی دارد

شمارهٔ ۲۲ : عشق است که لذت جوانی ببرد

شمارهٔ ۲۳ : هر دم ز وجود خود ملالم گیرد

شمارهٔ ۲۴ : آن را که دل از عشق پر آتش باشد

شمارهٔ ۲۵ : حاشا که دلم از تو جدا داند شد

شمارهٔ ۲۶ : با روی تو روی کفر و ایمان بنماند

شمارهٔ ۲۷ : در عشق تو شادی و غمم هیچ نماند

شمارهٔ ۲۸ : کار من و تو بی من و تو ساخته اند

شمارهٔ ۲۹ : صحرا به گل و لاله بیاراسته‌اند

شمارهٔ ۳۰ : عشاق تو از الست مست آمده اند

شمارهٔ ۳۱ : عشاق که آفتاب عالم‌تابند

شمارهٔ ۳۲ : ز آن پیش که نور بر ثریا بستند

شمارهٔ ۳۳ : در خوشه مگر سر کشیئی می دیدند

شمارهٔ ۳۴ : عشاق که ماه عالم جاویدند

شمارهٔ ۳۵ : مردان رهش زنده به جانی دگرند

شمارهٔ ۳۶ : دل قبلهٔ جان جمال روی تو کند

شمارهٔ ۳۷ : درد دل خسته دردمندان دانند

شمارهٔ ۳۸ : ای دل این ره به قیل و قالت ندهند

شمارهٔ ۳۹ : آن روز که دوختی مرا دلق وجود

شمارهٔ ۴۰ : خوی سبعی ز نفست ار باز شود

شمارهٔ ۴۱ : گر دولت درد دین ترا دست دهد

شمارهٔ ۴۲ : آن روز که کار وصل را ساز آید

شمارهٔ ۴۳ : عشاق ترا هشت بهشت تنگ آید

شمارهٔ ۴۴ : سیر آمده ای ز خویشتن می باید

شمارهٔ ۴۵ : بازی که همی دست ملک را شاید

شمارهٔ ۴۶ : جز دست تو زلف تو نیارست کشید

شمارهٔ ۴۷ : این هفت سپهر در نوشتیم آخر

شمارهٔ ۴۸ : بازی بودم پریده از عالم ناز

شمارهٔ ۴۹ : ما مست ز بادهٔ الستیم هنوز

شمارهٔ ۵۰ : ای آنکه نشسته اید پیرامن شمع

شمارهٔ ۵۱ : دل کرد بسی نگاه در دفتر عشق

شمارهٔ ۵۲ : گه هشیارم ز باده گاهی مستم

شمارهٔ ۵۳ : تا باغم عشق تو هم آواز شدم

شمارهٔ ۵۴ : شاها چو دمی روی به مقصود آرم

شمارهٔ ۵۵ : عمری است که در راه تو پای است سرم

شمارهٔ ۵۶ : از عشق مهی چو برلب آمد جانم

شمارهٔ ۵۷ : هر دل نکشد بار بیان سخنم

شمارهٔ ۵۸ : شمع است رخ خوب تو پروانه منم

شمارهٔ ۵۹ : ز آن باده نخورده ام که هشیار شوم

شمارهٔ ۶۰ : ما شیر و می عشق تو با هم خوردیم

شمارهٔ ۶۱ : تا ظن نبری که ما ز آدم بودیم

شمارهٔ ۶۲ : ماییم ز خود وجود پرداختگان

شمارهٔ ۶۳ : شاها بر تو به تحفه صد جان بردن

شمارهٔ ۶۴ : در بحر عمیق غوطه خواهم خوردن

شمارهٔ ۶۵ : فردا که مقدسان خاکی مسکن

شمارهٔ ۶۶ : افراز ملوک را نشیبی است مکن

شمارهٔ ۶۷ : گفتم: که زد این چنین دم سرد که من؟

شمارهٔ ۶۸ : دل مغز حقیقت است تن پوست ببین

شمارهٔ ۶۹ : آن دم که نبود بود من بودم و تو

شمارهٔ ۷۰ : ای دل بیدل به نزد آن دلبر رو

شمارهٔ ۷۱ : ای سلسله زلف تو دلها بسته

شمارهٔ ۷۲ : ای ساقی خوش بادهٔ ناب اندر ده

شمارهٔ ۷۳ : ای پیر مغان می مغانی درده

شمارهٔ ۷۴ : شمع ازلی دل منت پروانه

شمارهٔ ۷۵ : ای لعل لبت به خون دلها تشنه

شمارهٔ ۷۶ : عاقل به چه امید درین شوم سرای

شمارهٔ ۷۷ : در دام میا که مرغ این دانه نه ای

شمارهٔ ۷۸ : ای شمع بخیره چند بر خود خندی

شمارهٔ ۷۹ : ای دل تو اگر مست نه ای هشیاری

شمارهٔ ۸۰ : با عشق جمال ما اگر همنفسی

شمارهٔ ۸۱ : تا شد دل خسته فتنهٔ روی کسی

شمارهٔ ۸۲ : گر روز پسین چراغ عهدم نکشی

شمارهٔ ۸۳ : ای عاشق اگر به کوی ما گام زنی

شمارهٔ ۸۴ : ای حسن ترا به عشق لایق چو منی

شمارهٔ ۸۵ : تا زاغ صفت به جیفه پر آلایی

شمارهٔ ۸۶ : ای نسخهٔ نامهٔ الهی که تویی