شمارهٔ ۱۲۶ - در مدح اتسز

هوش مصنوعی: در شبی که دست خداوند منابع روزی را فراهم کرده، ویژگی‌های نیک و اخلاق خوب از ذات او سرچشمه می‌گیرد.

هوش مصنوعی: ابوالمظفر، شاه مظفر، اتسز، کسی است که در میان تمام شاهان و فرمانرواها، در مرتبه‌ای خاص و برتری قرار دارد.

هوش مصنوعی: به نام اوست که بهترین و کامل‌ترین آداب و رفتارها وجود دارد و به وسعت جهانیان، زیبایی‌ها و جذابیت‌ها به خاطر مقام و جایگاه اوست.

هوش مصنوعی: عشق در وجود او بر روح‌ها تأثیر گذاشته و بخشش او مانند گردن‌بند بر گردن‌ها آویزان شده است.

هوش مصنوعی: در آسمان، ستاره‌های مهر و ماه نمایانگر مقام و اعتبار او هستند و هیچ‌گاه به سمت غروب نرفته‌اند و چهره‌ی سیاهی را ندیده‌اند.

هوش مصنوعی: سخنانی که درباره او نوشته شده است، نشان‌دهنده‌ی بزرگ‌منشی و ارادت به اوست، به‌طوری‌که صفحات و جلدهای کتاب‌ها به خاطر او به خود می‌بالند و خود را زیباتر می‌نمایانند.

هوش مصنوعی: ای خداوند بزرگ، چند نفر از جنگ و غوغا مانده‌اند؟ که از زخم‌های برنده نیزه و از شدت حمله‌هایی که می‌کند، ناتوان شدند.

هوش مصنوعی: وقتی که وقت وصال فرا رسیده، جام آن کسانی که مشغول شادمانی و میگساری هستند پر شده است و زمان جدایی به خاطر دوانش تیغ‌ها سخت و دشوار شده است.

هوش مصنوعی: تو بارها مأمور نبرد و پیروزی در سرزمین حجاز و تمامی مناطق عراق شدی.

هوش مصنوعی: هزاران قلعه ساخته‌ام که هیچ‌کدام به اندازه‌ی حصار سمرقند و دژ منقشلاق مستحکم نیستند.

هوش مصنوعی: در نهایت، یک جام می بنوش که بی‌هیچ نبرد و جدالی، از ساقیانی که دست‌های سفید و زیبا دارند، پر شده است.

هوش مصنوعی: ای نام خنجر و قلم، بلند باد بر تو! تو همان مردی هستی که شایسته این نام و ویژگی‌های آن هستی.

هوش مصنوعی: با طبیعت خودت به دنیا عهد محبت می‌کنی، و با خواست خودت، آسمان را به پیمان می‌آوری.