شمارهٔ ۱۳۹

هوش مصنوعی: کسی به من توجه نمی‌کند، بی‌ارزشی را ببین که من در نظر او حتی از یک خار هم کمتر هستم. این ذلت و خاری را ببین.

هوش مصنوعی: در آرامش تنهایی‌ام، هیچ‌کس اجازه ورود به من را ندارد. من همچنان دروازه‌ام را نگه داشته‌ام و می‌خواهم امید را ببینم.

هوش مصنوعی: آه از این که آن کسی که برای من دوست و همراه بود، حالا با دشمنانم همدست شده است. به وفاداری او نگاه کن و ببین که چگونه دیانت یاری را زیر پا گذاشته است.

هوش مصنوعی: هر درختی که از وجود تو بهره‌مند است، من از سر تا پا چون درخت خشک و بی‌برگ و بار هستم. به درختی که بی‌برگ و بار است نگاه کن.