شمارهٔ ۱۳۸

هوش مصنوعی: من به خاطر تو هیچ‌وقت نمی‌توانم از این عشق جدا شوم. من و تو مانند جسم و جان هستیم؛ جدا شدن ما غیرممکن است.

هوش مصنوعی: اگر بوی پیراهن تو را می‌شنوم، می‌خواهم به پیش صبا بیایم و از دل‌باختگان بپرسم که آیا از تو خبری ندارند.

هوش مصنوعی: زمانی فرا رسیده که باید از دوستانم فاصله بگیرم، چون خیلی دیده‌ام که وفاداری در بین آنها وجود ندارد و خودم هم ممکن است به بی‌وفایی دچار شوم.

هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن حالتی از ناامیدی و تحول در زندگی است. شاعر به شکلی ناپسند به تغییرات ناخواسته و از دست دادن زیبایی‌ها و شادابی اشاره می‌کند. او حس می‌کند که در نتیجه‌ی وقایع ناگوار، تبدیل به چیزی خالی از عواطف و زندگی خواهد شد، در حالی که نمی‌دانسته که روزی به این نقطه خواهد رسید.

هوش مصنوعی: دل من مانند پرنده‌ای در سینه‌ام می‌تپد و نگرانم از این که در دام عشق گرفتار شوم، همان‌طور که پزشکی غالباً در مشکلاتش می‌افتد.