شمارهٔ ۱۱۸

هوش مصنوعی: خوشا آن مکانی که وقتی به آنجا می‌آیی، من در برابر دیگران خود را پنهان می‌کنم و تو با مهربانی دیوار دوری را برمی‌داری و من با کمال افتادگی و ارادت، خود را برای خدمت به تو آماده می‌کنم.

هوش مصنوعی: دختری هست که از زیبایی چهره‌اش نمی‌توانم حتی یک لحظه چشم بردارم. نمی‌دانم چگونه می‌توانم از محل او دور شوم و از اینجا بروم.

هوش مصنوعی: مرغان در این گلستان چه تکیه‌گاه‌هایی برای خود انتخاب کرده‌اند تا من هم بتوانم آشیانه‌ای نو بسازم و به آن‌ها بپیوندم.

هوش مصنوعی: می‌گوید که از یک کشاورز که به من توجه داشته و به خوبی از من مراقبت می‌کند، حال او چگونه است؟ چون او در حالی که مشغول کار است، درختی را از زمین می‌کند تا من بتوانم میوه‌اش را بچینم.

هوش مصنوعی: اگر دلت به خاطر ناله‌هایم به رحم بیفتد، به من بگو که مثل نی باید برای ناله زدن آماده شوم.

هوش مصنوعی: من از ناله کردن لذت می‌برم، وگرنه کاری دیگری ندارم. هر شب در خانه، نشانه‌ای از غم و اندوه را به نمایش می‌گذارم.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر می‌گوید که برای درمان دردهای عشق، ضروری است که این معشوق بی‌رحم با او رفتار کند. هرچقدر که او با او بدرفتاری کند، قلبش بیشتر به او وابسته می‌شود. به نوعی، این وابستگی و عشق در دل او افزایش می‌یابد، حتی در مواجهه با سختی‌ها.