غزل شمارهٔ ۳۳ - اشک شوق

هوش مصنوعی: دیر به سراغم آمدی و حالا شکایت دارم که دیگر نمی‌توانم تو را در آغوش بگیرم. به تو خبر داده‌ام که چقدر به تو نیاز دارم و مثل جانم به تو وابسته‌ام.

هوش مصنوعی: برای دیدار تو، مانند یک غبار از راهی عبور کردم و از شوق به گریه افتاده‌ام تا شاید قطره‌ای از اشک را بر تو بریزم.

هوش مصنوعی: مدت طولانی قلبم را در سینه نگه داشتم و منتظر بودم تا تو را در آغوش بگیرم و به سینه‌ام بفشارم.

هوش مصنوعی: این طور که تو را دارم، مانند لئیمان (دشمن) پنهان از چشم مردم به تو عشق می‌ورزم و از اینکه مبادا تو را به رقیبان بسپارم، می‌ترسم بمیرم.

هوش مصنوعی: آتش جدایی بین من و تو، به مانند دفتر خاطرات خوشی از پیوستگی است، ای زیبای گل لاله، که با خون دل برایت می‌نویسم.

هوش مصنوعی: چند قیمت بوسه در بین شماست، که من سال‌هاست از دو چشمانم اشک‌ها را به شمار می‌آورم.

هوش مصنوعی: دست‌هایی که به یاد تو به سرم می‌زدم، هرگز تصور نمی‌کردم روزی تو را به گردن خود بیاویزم.

هوش مصنوعی: ای غم، تو که همیشه با من بوده‌ای، اکنون که می‌روی، تو را به خدا می‌سپارم.

هوش مصنوعی: از چشمانم که مانند جویبار تر است، سایه‌ات را دور کن، تا بتوانم مانند مژه، درخت امید را بکارم و از آن لذت ببرم.

هوش مصنوعی: روزهایی که از نزد تو جدا شدم، به پادشاه گفتم که می‌خواهم ناله‌ای کنم و یاد تو را در دل زنده نگه‌دارم.