غزل شمارهٔ ۱۲ - آشیان عنقا

هوش مصنوعی: از میان همه ی همنشینان و همرازان من، تنها تویی که به راستی تنها هستی. بیا و همراه من شو تا شاید مانند جواهر در صدفي خاص بیفتی و بی نظیر شوی.

هوش مصنوعی: ای خداوند، تو که با دل بزرگی خود، گوهر بی‌نظیری هستی، ای اشک چشم آسمان، در آغوش دریا بیفتم.

هوش مصنوعی: ما راهی به سوی آرامش و راحتی می‌شناسیم و جایی برای دوستی و نزدیکی داریم. ای کسی که در جستجوی حقیقت گم شده‌ای، با ما بیا.

هوش مصنوعی: ای ماه زیبای من، یارانت تو را به چاه انداخته‌اند. در رابطهٔ ما چنگی بزن و خود را بالا بکش.

هوش مصنوعی: من از حالت و حالتی که در آن شب داشتی مجذوب و شیفته شدم. اگر ممکن است، دوباره آن حال را به نمایش بگذار تا دوباره بتوانم از تو لذت ببرم.

هوش مصنوعی: برای اینکه حامی ما باشی، باید عاشق و پرشور باشی. اگر می‌خواهی محبوب ما شوی، باید دیوانه و شیدا شوی.

هوش مصنوعی: در کار ما نگران حرف‌های منفی افراد بداندیش نباش. پروانه، بدون ترس، به محفل این شمع بیا.

هوش مصنوعی: اگر دنیا و تمام چیزهایش به تو چیزی بدهند که لیاقت آن را نداری، با بی‌توجهی از آن‌ها چشم‌پوشی کن و به دنبال زندگی بهتر و معنوی‌تر برو.

هوش مصنوعی: جایی برای ما هست که از هیاهو و مشکلات دنیای پست جدا است. وقتی تو هم از این هیاهو و مشکلات رها شدی، بیایید به اینجا.

هوش مصنوعی: این مسیر، مسیر خرابات و می‌خانه است. اگر بدون پا در این راه قدم گذاشتی، باید با تمام وجود و سر و دل به آن بروی. یعنی این که آتش عشق تو تمام وجودت را به خود مشغول کرده و باید همه جانبه به آن بپردازی.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به مقام پادشاهی برسی و از دل خاکیان به اوج روحانی دستیابی، مانند قاف که بال‌هایش را باز می‌کند، باید زیر پر مرغی افسانه‌ای، به سوی آسمان پرواز کنی.