شمارهٔ ۷۷۶

هوش مصنوعی: من به دنبال آن جنونی هستم که مرا وادار کند تا از می گرانبها جامی بنوشم و در این نشئه، عقل و خودآگاهی‌ام را از دست بدهم.

هوش مصنوعی: هر لحظه که نفس نکشم، احساس شرمندگی از خودم را نشان می‌دهم و به طور ناخواسته حرف او را می‌زنم و به راحتی فراموش می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم به کسی که توهین کرده پاسخ دهم، غیرتم اجازه نمی‌دهد که بی‌احترامی کنم و مانند یک لیوان پر از سکوت، جمع را خاموش و آرام نگه می‌دارم.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم در باغ بمانم و با زخم‌های تو دست و پنجه نرم کنم، زیرا نمی‌خواهم غنچه‌ای را که در حالت خواب است، به آغوش بگیرم و زخمی‌اش کنم.

هوش مصنوعی: ای کاش آن خوشبختی فراوان نصیبم شود که بتوانم با حلقه‌ای از دام تو، هر اسیر زیبایی را به دام اندازم و در گوشم زینت بخشد.