شمارهٔ ۷۶۶

هوش مصنوعی: اگرچه داستان زیبایی تو را به طور خلاصه می‌دانم، اما همین هم برای من ارزشمند است و از همه چیز دیگری بیشتر اهمیت دارد.

هوش مصنوعی: وقتی در آرامش در خواب به سر می‌برم، احساس راحتی و آسایش می‌کنم. در حالی که به وطنم که از آن دور شده‌ام فکر می‌کنم، از سفر لذت می‌برم.

هوش مصنوعی: در ابتدای دوری و فراق تو، زخم و درد زیادی را احساس می‌کنم، به‌طوری که گویا این درد و داغ ناشی از تو، بر من سنگینی می‌کند و نمی‌توانم از آن رهایی یابم.

هوش مصنوعی: اگر بدانم که کسی از عشق و محبت یار خودم برای من مهم‌تر است، هرگز نمی‌توانم این ذلت را تحمل کنم، حتی اگر به بهای از دست دادن همه چیز باشد.

هوش مصنوعی: دل من از حال و هوای او آگاه است و من می‌دانم که جواب نامه‌ام را چگونه به پرواز نامه‌ام برسانم.

هوش مصنوعی: عشق همچون گلی است که حتی با وجود تمام بدی‌ها و بی‌رحمی‌ها، زیبایی و عطرش از بین نمی‌رود. اما غم تو به قدری در زندگی‌ام سایه انداخته که به خوبی آن را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: من در چمنزار عشق گرفتار شده‌ام و این بهار برایم کافی است، چرا که می‌توانم تکه‌های دل خود را ثمره‌ای از این عشق بدانم.