شمارهٔ ۷۵۳

هوش مصنوعی: ستمکش مانند دل خسته و داغدار من، دلی دارم که آتش می‌زند. بی‌پروا به تماشای باده‌پیما نشسته‌ام، او را مانند یک قاتل می‌دانم.

هوش مصنوعی: من آرزو دارم که بچه‌ها بتوانند آزادانه پرواز کنند، اما در حال حاضر حالت من به گونه‌ای است که فقط جنون و دیوانگی را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: چنان به شور و حال گریه می‌کنم که انگار دلی در کار نیست و چنان با بی‌اعتنایی می‌خندی که گویی هیچ احساسی از من نداری.

هوش مصنوعی: اگر پرستارم بداند که در وجودم درمانی سریع برای هر بیماری نهفته است، به جای گریه، گل لبخند خواهد زد.