شمارهٔ ۷۴۵

هوش مصنوعی: من نه به زیبایی یک شمع هستم و نه به لطافت یک گل، دل و تحمل صبر برای تحمل این وضعیت را ندارم.

هوش مصنوعی: من نه به فکر اندوهی هستم و نه به شوق دیداری، دیگر از بی‌توجهی و غفلت خبری ندارم.

هوش مصنوعی: من در سرزمینی هستم که حتی از آسمان هم فرود نیامده‌ام و در عین حال، به خاک راهی تبدیل شده‌ام.

هوش مصنوعی: چرا باید فقر و تنگدستی مرا نادیده بگیرد در حالی که تنها به تکیه بر توکل اعتماد دارم، مگر اینکه بر توکل خود واقعا ایمان نداشته باشم؟

هوش مصنوعی: من از گل‌های محبت و محبت نمایشی فرار می‌کنم، زیرا اسیر و محبوس هستم و مانند بلبل، به عشق و شجاعت نرسیدم.