شمارهٔ ۷۳۴

هوش مصنوعی: در سرزمین ویرانی زندگی می‌کردم، ولی عشق را به عنوان سازندهٔ زندگی‌ام انتخاب کردم. دل‌شکستگی و غم را به دیواری برای حمایت و آرامشم تبدیل کردم.

هوش مصنوعی: من فهمیدم که دشمنی و کینه‌ورزی من تنها به خودم آسیب می‌زند؛ مثل این می‌ماند که آینه عیب و نقص مرا نشان می‌دهد. هر بار که به دیگران آسیب می‌زنم، در واقع خودم را آزار داده‌ام.

هوش مصنوعی: من تعداد دانه‌های تسبیح مؤمنان را می‌شمارم و در حالی که کفر را می‌جویم، نفس را که دزد است، با یقین و قدرت خود در حلقه‌ای بستم تا کنترلش کنم.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم با این اندازه از حیرت و شگفتی چه باید کرد، وقتی که به یاد چشمان مستی می‌افتم که ساغری در دست داشت و در کار خود سرگرم بود.

هوش مصنوعی: غرور و خودپسندی من باعث شد که به اشتباه فکر کنم بر اساس عبادت‌هایم مورد توجه قرار گرفتم. از شکست در توبه‌ام ترسان شدم و فهمیدم که خودم در کار استغفاری که باید انجام دهم، مقصر هستم.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه گل‌های یکرنگی را رنگ‌آمیزی کرده‌ام، برایم کافی است که هر برگ گلستان، تصویر خودم را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: من در عشق و وفاداری گرفتار شده‌ام و به خاطر معشوقم جان و دل و اعتقاداتم را فدای او کرده‌ام.