شمارهٔ ۷۱۹

هوش مصنوعی: من زخمی و مجروح از صیدگاه تو هستم و غبار خاک راه تو بر جانم نشسته است.

هوش مصنوعی: با نادیده گرفتن حقیقت نمی‌توان کسی را که جانش را در راه حق داده است، نابود کرد. چشمان تو به من می‌گوید که برای این بی‌توجهی تو معذرت می‌خواهی.

هوش مصنوعی: چقدر خوشبختم که گل زیبایی از صحبت‌های تو را چیده‌ام. همین که در سایه نگاه تو هستم، برای من کافی است.

هوش مصنوعی: قلم نتوانسته به زیبایی و شگفتی بهار وفا برای من نامه‌ای بنویسد که از سیاهی نوشته‌های تو خالی باشد.

هوش مصنوعی: من در چنگال ظلم او قرار دارم و نمی‌دانم تو چه کرده‌ای که این‌قدر از گناهت شرمنده‌ام.