شمارهٔ ۶۸۹

هوش مصنوعی: ای خدا، نگذار کسی را به خاطر نازش شهید سازند، جز دل من که مرغی است گرفتار صیادش.

هوش مصنوعی: ای خدای من، دیگر تحمل ستم و حسد را ندارم. تنها فکر قتل من، کسی را به رازهایم نزدیک نمی‌کند و اجازه نمی‌دهد تا کسی از حال من باخبر شود.

هوش مصنوعی: دل من در چنگال صیاد گرفتار است. ای کاش که بتواند با دستانش، در خون تپش قلبش، بال‌های پروازش را به بند کشد.

هوش مصنوعی: اگر کسی سخن می‌گوید و نتوانی صدایش را بشنوی، حرف‌هایش همچون بوی غنچه است که در پرده‌ای از شرم پنهان شده است.

هوش مصنوعی: در یکی از لحظات، متوجه شدم که یک غزال زیبا و دوست‌داشتنی بود، و از آنجا که خود را بی‌نیاز می‌دانست، به نگاهی از من اندیشناک بود. از اندازه و رفتار او دریافت کردم که فکر کردن به من، چه تأثیری بر او گذاشته است.

هوش مصنوعی: هر لحظه از من درباره دلم بپرس، اما اگر خودت دردی نداری، این راز را هر کسی که غمگین است، می‌داند.