شمارهٔ ۴۳۵

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که دور تو می‌چرخد، شاید روزی آشیانه‌اش را در جایی بسازد. اما امیدوارم که دچار دام و تله نشود و گرفتار نَهر روان نشود.

هوش مصنوعی: تصور چهره‌ات باعث می‌شود که ذهنم به گلستانی پر از زیبایی برود و هوای دیدن تو مانند قبله‌ای برای سروی پر از زندگی گردد.

هوش مصنوعی: نسیمی به آرامی می‌وزد و دلی را که به شوق مشتاق است، مجروح می‌کند. اگر در غبار کاروان مصری، نشانی از یوسف پیدا شود.

هوش مصنوعی: خودداری از بی‌حیایی، همچون شعله‌ای سوزان است. پری که از نگاه حسودان پنهان شده، به خوبی می‌داند که چگونه از چشمان آنها دور بماند.

هوش مصنوعی: بیابان دیوانگی شبیه بتکده‌ای است، گویی غبار چشمان آهو در حال حرکت است و در حرکت کاروان‌ها تأثیر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: از چهره زیبایی می‌توان شکستگی دل را مشاهده کرد، و صدای بال روحانیان به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: شب قدر، زمانی است که تو به وصال و نزدیکی کعبه می‌رسی. گویی که صبح شده و تو در حال دور زدن در اطراف کعبه هستی و در لباس حاجیان قرار داری.

هوش مصنوعی: پرنده ما به خاطر بی نیازی‌اش آزادی و پرواز دارد؛ اما چگونه ممکن است چشمانش به خاطر آرزوی یک تکه استخوان خسته و نگران شود؟