قطعه شمارهٔ ۸۹

هوش مصنوعی: ای جوانبختی که در روزگاران خوشی، صبح‌ها به دختران غنچه می‌آموزی چگونه خود را بپوشانند و از چشم‌ها دور بمانند.

هوش مصنوعی: اگر نسیمی از بهشت به دشت و صحرا برسد، ممکن است بعد از آن، خارهای تند و زبر هم گل زیبای سرخ را به ارمغان آورند.

هوش مصنوعی: در طبیعت، اگر حرفی از فضیلت تو بزنند، اثر آن به خوبی دیده می‌شود؛ مانند اینکه گزش عقرب زهرآگین است اما نیش زنبور می‌تواند شهد شیرین به ارمغان آورد.

هوش مصنوعی: دوست عزیز، مدتی است که هر لحظه با صدای لحن خواسته‌ها و دستورات تو درگیرمی‌شوم و این برایم سخت و دشوار شده است.

هوش مصنوعی: وقتی خداوند به بنده‌اش نزدیک می‌شود، بسیار ناگوار است که آن روزی فرا برسد که او را از مقام و جایگاهش دور کند.

هوش مصنوعی: چنان احساس شوق به دیدار پدر دارم که هر لحظه نگرانم ممکن است دل از دلتنگی جانم را فرسی کند.

هوش مصنوعی: چشمم به آن است که خدای جهان به من، که بنده‌اش هستم، اجازه دیدن پدرم را بدهد.

هوش مصنوعی: امیدوارم خوشبختی‌ات همیشه درخشان باشد تا هر روز صبح، تاریکی شب را برای ستاره‌های آسمان روشن کند و مانند شمعی با عطر خوش، دل‌ها را نورانی سازد.