شمارهٔ ۲۹۳

هوش مصنوعی: ای کاش وفا در این زمانه تنها یک داستان از طرف مردم باشد.

هوش مصنوعی: زاهد با حسرت آه می‌کشد، اما من در میخانه و در کنار مستان زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: از آسمان درخواست می‌کنم که این آتش سوزان را که از دل برمی‌خیزد به من بدهد.

هوش مصنوعی: من در عمق عشق غرق شده‌ام و عشق او به مانند دریایی بی‌پایان است.

هوش مصنوعی: مرغ دل من به خاطر آن لب و خال زیبای تو، دیگر به آب و دانه نیازی ندارد.

هوش مصنوعی: یک لحظه دیدار با دوست از عمر ابدی هم لذت‌بخش‌تر است، ای خضر!

هوش مصنوعی: من گفتم که به درگاه تو می‌روم، او گفت که کمتر بیا، ما چون سگان از آستانه تو دور هستیم.

هوش مصنوعی: دل من مانند پرنده‌ای است که در دامی گرفتار شده و به خاطر زیبایی‌های تو، آرامش و خانه‌اش را از دست داده است.

هوش مصنوعی: من از دوری تو نمرده‌ام، بلکه دلیلی برای کشتن من نیست.

هوش مصنوعی: اجازه بده که به سمت تو بروم، ولی اگر وارد خانه‌ام نشوی، قدم نمی‌گذارم.

هوش مصنوعی: ای گل، وفا در سخنان تو چه بگویم؟ جایی برای شنیدن تو کجاست و این ترانه چیست؟

هوش مصنوعی: هر زمان که شانه بر زلف می‌زند، دل‌ها همانند باران بر زمین می‌ریزد.