شمارهٔ ۲۹۱

هوش مصنوعی: ای آسمان، یا مرا فریب نده یا به صیاد من رحم نکن.

هوش مصنوعی: ای سرنوشت ناخرسند، مرا در پاداش خوشی‌هایت دچار عذاب نکن. و اگر می‌خواهی با من رفتار کنی، مانند خاک بر باد نزن که این کار برای من دردآور است.

هوش مصنوعی: در مسیر زندگی‌ام، به اندازه خاک برای من ارزش قائل نشو، و یا اینکه از لذت‌های دنیا هرگز شادی بخشی به من نده.

هوش مصنوعی: تو با دادی که به من دادی، دل مرا بردی و باعث شدی که دیگران را فریب دهم. اما اکنون که دل را از دست داده‌ام، چیزی به من نده.

هوش مصنوعی: من به تو می‌گویم که ای دوست، زندگی من با کسی است که در قید و بند است. لطفاً درباره شادی و بال و پرپران آزادی‌ام چیزی به من نگو.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس بیشتر از من از آن شیرین‌زبان و خوش‌رویی محروم نیست، ای هم‌نشین! مرا از حال و احوال فرهاد تسکین نده.

هوش مصنوعی: اگر مدعی از درد و رنج من خسته و ناامید شود، به یاد داشته باش که من از ظلم و ستم تو ناله می‌کنم و حقم را نمی‌طلبم.