شمارهٔ ۲۷۵

هوش مصنوعی: اگر گلی از آب و خاک رشد کند و به گلزار بیفتد، گل محبت تو از دل من بیرون خواهد آمد.

هوش مصنوعی: اگر امروز سر من به دست تو بیفتد، بهتر است تا اینکه فردا از خاک سر برآورم و خجالت زده باشم.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای هم به انسان فرصت نمی‌دهد که اشک‌هایش را ببیند، زیرا آن‌قدر اشک‌ها به هم چسبیده و جاری می‌شوند که به راحتی بیرون می‌آیند.

هوش مصنوعی: ننگی برای ارتباط با تو وجود دارد، اما اگر این ننگ نبود، چه اتفاقی می‌افتاد؟ وقتی به جمع تو می‌آید، تحت تأثیر قرار می‌گیرد و تغییر می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر آب جو ویژگی اشک من را داشته باشد، پس تو باید مانند سرو بلند و متناسب بایستی تا برآیی.

هوش مصنوعی: بدون تو، به اندازه‌ی زیادی از غم و اندوه را از چشمانم ریختم، حالا هر قطره اشکی که می‌ریزم، هم‌چون خون دل است که از درونم می‌جوشد.

هوش مصنوعی: دل وقتی شاد است که به وعده تو وفادار باشد، اما اگر از راهت دور شود، مانند ابری می‌شود که بی‌خبر می‌افتد.