شمارهٔ ۲۶۶

هوش مصنوعی: دل من به خاطر خیال تو از خوشی و شادی سرشار است و به همین دلیل از نگاه تو، ای پیر مغان، دور شده‌ام.

هوش مصنوعی: خانه دل من از هر نقش و نگاری بی‌نیاز شده است، زیرا با وجود مهر آن عشق ساده‌ام، دیگر نیازی به چیزی ندارم.

هوش مصنوعی: وقتی که در راه خدمت و بندگی به میخانه رفتم و با اهل رنگ و بوی شراب در ارتباط شدم، توانستم از قید و بندهای دل آزاده‌ام رهایی یابم.

هوش مصنوعی: من از یک سو حسادت رقبایم را احساس می‌کنم و از سوی دیگر، درد جدایی را می‌کشم. برای مردن، هر چه تقدیر برایم رقم زده، آماده‌ام.

هوش مصنوعی: دل من بدون او تنگ و گرفته شده است، هرچند که من تلاش کرده‌ام درهای قلبم را به روی او باز کنم.

هوش مصنوعی: این دل به جایی می‌جست که هیچ‌کس آن را ندیده است، هرچند که من هنوز در راه عشق تو قدم نگذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: من تا چه زمانی باید در عشق شاد باشم، در حالی که دیگر به نشانه‌های دینی و مذهبی مانند زنار، صلیب، سجده و سجاده فکر نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: عشق باعث می‌شود که انسان به ارزش حقیقی احساسات و جان خود پی ببرد. کسی که در اوایل عشق بوسه‌ای را دریافت کرده است، باید به یاد داشته باشد که این بوسه قیمتی و معنوی است و تنها با جان او قابل سنجش است. در واقع، ارزش گزارشی این بوسه به خاطر عشق و احساساتی است که در پس آن نهفته است.