بخش ۷۶ - حکایت

هوش مصنوعی: شیخ درویشان جنید، روزی درباره توحید صحبت می‌کرد و صحبت‌هایش مورد توجه و آزمایش قرار گرفت.

هوش مصنوعی: مسافری از جا برخاست و گفت: ای بزرگ‌مرتبه، آنچه را که می‌گویی در کلماتت نمی‌توانم درک کنم.

هوش مصنوعی: درک من از رازهای تو ناقص است، زیرا تنها کسی می‌تواند آن را بفهمد که خودش از علم و دانایی تهی است.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به درک رازهای زیبایی مانند سرو و لاله، باید سال‌ها زحمت را به فراموشی بسپاری و بر انبوه مشکلات و سختی‌ها غلبه کنی.

هوش مصنوعی: وقتی که تو این‌گونه رفتار کردی و از خود به فقر و نادانی افتادی، هر چیزی که بگویم، به عمق و حقیقت آن می‌رسی.

هوش مصنوعی: بیان می‌کند که هیچ‌گاه نمی‌توانم به طور کامل از زیر سایه اعمال خود فرار کنم، زیرا هر جا که می‌روم، گذشته‌ام مرا همراهی می‌کند و نمی‌توانم از آن‌ها جدا شوم.

هوش مصنوعی: اگر نتوانی چیزی به دست آوری، سر خود را زیر پا بگذار و بی‌ملاحظه عمل کن، زیرا باید از من بیاموزی.

هوش مصنوعی: ای فقیر، آیا می‌دانی نتیجه‌ی حرف چیست؟ اگر به دنبال وصال دوست هستی، باید بمیران.

هوش مصنوعی: تا زمانی که از خود و دنیای مادی خود رها نشوی، هرگز نمی‌توانی به حقیقت و وصال به حق برسی.

هوش مصنوعی: بعد از تمام داستان‌هایی که برایتان گفته‌ام، حالا قلم را برمی‌دارم تا پایان این گفتگو را به نظم درآورم.