خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

قصاید

ادیب صابر » دیوان اشعار » قصاید

شمارهٔ ۱ : نوبهار بدیع بی همتا

شمارهٔ ۲ : همی تا بقا ممکن است آسمان را

شمارهٔ ۳ : سه تحفه داد فراق دو زلف دوست مرا

شمارهٔ ۴ : لب تو طعنه زند گوهر بدخشان را

شمارهٔ ۵ : رخ تو شحنه خوبی شده ست و زلف نقیب

شمارهٔ ۶ : نماز شام چو کرد آن لطیف کودک خوب

شمارهٔ ۷ : لبت به رنگ شراب است و میل من به شراب

شمارهٔ ۸ : چو بر جان من شد هوای تو غالب

شمارهٔ ۹ : مال و جمال و بی غمی و صحت و شباب

شمارهٔ ۱۰ : سرو سیمینی و بار سرو سیمین آفتاب

شمارهٔ ۱۱ : چند بارم بر فراق دلبران از دیده آب

شمارهٔ ۱۲ : شب آدینه و من مست و خراب

شمارهٔ ۱۳ : ای خجل با روی و زلفت روز و شب

شمارهٔ ۱۴ : آسمانی است فروزنده به رایی صایب

شمارهٔ ۱۵ : جور از این برکشیده ایوانست

شمارهٔ ۱۶ : دولت سلطان ما فرمان یزدان آمده ست

شمارهٔ ۱۷ : تویی که مهر تو در مهرگان بهار من است

شمارهٔ ۱۸ : خوشا وقتا که وقت نوبهار است

شمارهٔ ۱۹ : شمشاد قد و لاله رخ و یاسمین بر است

شمارهٔ ۲۰ : تا دلم در دست آن سیمین بر سنگین دل است

شمارهٔ ۲۱ : طرف چمن که خلعت فصل بهار یافت

شمارهٔ ۲۲ : روی تو به حسن حور عین است

شمارهٔ ۲۳ : هرگز ندید چشم جهان روی مکرمات

شمارهٔ ۲۴ : رخ تو روز منیر است و زلف تو شب داج

شمارهٔ ۲۵ : آزر و مانی که صورتهای دلبر کرده اند

شمارهٔ ۲۶ : خوبی به روی خوب تو اقرار می‌کند

شمارهٔ ۲۷ : گر ز جفا دوست پشیمان شود

شمارهٔ ۲۸ : این پری رویان که با زلف پریشان آمدند

شمارهٔ ۲۹ : سبزه ها چون نقش دیبا دلبر و زیبا شدند

شمارهٔ ۳۰ : چه لعبتی است که او سر بریده خوب آید

شمارهٔ ۳۱ : زلف تو از مشک و مشک پر گره و بند

شمارهٔ ۳۲ : اگر چه عشق بتان سر به سر بلا باشد

شمارهٔ ۳۳ : چنین یاری که من دارم به حُسنش یار کی باشد

شمارهٔ ۳۴ : آمد آن فصل که در وی همه جز مل نخورند

شمارهٔ ۳۵ : آنکه رویت را به حسن روی شیرین آفرید

شمارهٔ ۳۶ : صورتگران چه حیله و تدبیر کرده اند

شمارهٔ ۳۷ : سرو سیمینی و سیمین سرو را یاقوت بار

شمارهٔ ۳۸ : بر روی آفتاب تو آن زلف تابدار

شمارهٔ ۳۹ : اگر ندیده ای از مشک پیش لاله سپر

شمارهٔ ۴۰ : بت سرو قدی و سرو سمن بر

شمارهٔ ۴۱ : چه حلقه هاست بدان زلف تابدار اندر

شمارهٔ ۴۲ : زنایبان رخ و چشم و زلفت ای دلبر

شمارهٔ ۴۳ : ای رخ و زلفین تو در فتنه دام روزگار

شمارهٔ ۴۴ : خمار داد سرم را به چشم نیم خمار

شمارهٔ ۴۵ : زهی در غمزه چون هاروت ساحر

شمارهٔ ۴۶ : چو کهربا شد برگ و چو لعل گشت عصیر

شمارهٔ ۴۷ : امارت گرفت افتخاری دگر

شمارهٔ ۴۸ : روزه رفت و رسید عید فراز

شمارهٔ ۴۹ : بسته است رنگ روی مرا بر میان خویش

شمارهٔ ۵۰ : دیدم کنار خویش تهی از نگار خویش

شمارهٔ ۵۱ : چو دیده دید بر آن روی آبدار آتش

شمارهٔ ۵۲ : ستم کردست بر جانم سر زلف ستمکارش

شمارهٔ ۵۳ : رویت از روم نشان دارد و زلفت زحبش

شمارهٔ ۵۴ : شکر بارد همی از ناردانش

شمارهٔ ۵۵ : در شد چمن باغ به دیبای ملمع

شمارهٔ ۵۶ : ای اوج چرخ قصر معالیت را شرف

شمارهٔ ۵۷ : دلم را دیده عاشق کرد عاشق

شمارهٔ ۵۸ : در این برف و سرما چه چیز است لایق

شمارهٔ ۵۹ : گر نبودی ماه را بر آسمان هر مه محاق

شمارهٔ ۶۰ : گهی حریف خلافی گهی رفیق وفاق

شمارهٔ ۶۱ : ای در حسد چشم تو هاروت به بابل

شمارهٔ ۶۲ : جز با لب نوشین تو نوشم نشود مل

شمارهٔ ۶۳ : آمد ز حوت چشمه خورشید در حمل

شمارهٔ ۶۴ : دهان خزینه گوهر شده ست و گوش صدف

شمارهٔ ۶۵ : مرا بگوی در آن نار دانه به دو نیم

شمارهٔ ۶۶ : رخت به باغ ارم ماند ای بدیع صنم

شمارهٔ ۶۷ : بستد ز من آن پسته‌دهن دل به دو بادام

شمارهٔ ۶۸ : چه جوهر است که ماند به چرخ آینه فام

شمارهٔ ۶۹ : قد من شد چو دو زلف به خم دوست بخم

شمارهٔ ۷۰ : لعبت لاغر میانی دلبر فربه سرین

شمارهٔ ۷۱ : بهشت گشت به اردیبهشت و فروردین

شمارهٔ ۷۲ : وقت بهار نو صفت نو بهار کن

شمارهٔ ۷۳ : آمد شکسته دل شده با زلف پرشکن

شمارهٔ ۷۴ : فروغ لاله و بوی گل و نسیم سمن

شمارهٔ ۷۵ : جهان جوان شد از این نوبهار تازه جوان

شمارهٔ ۷۶ : ای تو را مملکت حسن شده زیر نگین

شمارهٔ ۷۷ : روی زرینم از اندیشه سیمین بر او

شمارهٔ ۷۸ : گفتم رسید ماه بزرگ ای رخت چو ماه

شمارهٔ ۷۹ : ای با تو دلم همه وفا کرده

شمارهٔ ۸۰ : نبید روشن و آواز رود و روی چو ماه

شمارهٔ ۸۱ : ای قامتت قیامت سرو چمن شده

شمارهٔ ۸۲ : ای زرخسار تو در دی تازه گلزار آمده

شمارهٔ ۸۳ : عشقت ز بس که شعبده پیدا کند همی

شمارهٔ ۸۴ : نباشی یک زمان از عشق خالی

شمارهٔ ۸۵ : صحن چمن که خرم و زیبا شود همی

شمارهٔ ۸۶ : ای زلف یار من زرهی یا زره گری

شمارهٔ ۸۷ : اگر به صورت روی تو آفتابستی

شمارهٔ ۸۸ : نیسان نسیم باغ معنبر کند همی

شمارهٔ ۸۹ : نیکوی بر توست عاشق دیگران بر نیکوی

شمارهٔ ۹۰ : ای زلف دلبر من دلبند و دلگسلی

شمارهٔ ۹۱ : گر نه بر آن روی چو دیباستی

شمارهٔ ۹۲ : بهار لاله رخساری نگار سرو بالایی

شمارهٔ ۹۳ : زلف به شانه زنی و طره فشانی

شمارهٔ ۹۴ : تنم به مهر اسیر است و دل به عشق فدی

شمارهٔ ۹۵ : گر صد یک از جمال تو در مشتریستی

شمارهٔ ۹۶ : زهی زقد و رخت سرو و لاله را خجلی

شمارهٔ ۹۷ : گر دل و دلبر مرا دایم به فرمان باشدی

شمارهٔ ۹۸ : ای به قامت چو سرو بستانی

شمارهٔ ۹۹ : کرا نیست دل در کف دلبری

شمارهٔ ۱۰۰ : روزگار نوبهار آید همی

شمارهٔ ۱۰۱ : مرا دلی است که دعوی کند به عشق همی

شمارهٔ ۱۰۲ : ربوده ای زمن ای گل لباس برنایی