شمارهٔ ۱۷۴

هوش مصنوعی: در حضور فرشته‌ای که زیبایی‌اش را پنهان کرده، دل من مانند نعلی است که در آتش سوزانده می‌شود.

هوش مصنوعی: در چشمانم تصویری از چهره‌ی زیبایت را می‌آورم که با اشک‌هایم آن را شکل داده‌ام.

هوش مصنوعی: زیبایی و پیچیدگی زلفی را که به هم ریخته است، تحت تأثیر قرار نده و دل را مضطرب مکن.

هوش مصنوعی: جز یار من، که آن جوان و شاداب است و در عشق، با کسی مثل من که زجر کشیده‌ام، هیچ وفایی ندارد.

هوش مصنوعی: من از زهر تلخ و غم رهایی یافتم، چون به مدد ساقی، جامی پاک و بی‌غل و غش نوشیدم.

هوش مصنوعی: اگر در دل تو شوری و وجد وجود دارد، بی‌تردید باید یک جرعه از این میخانه بگیری و آن را بنوشی.

هوش مصنوعی: کسی که در دستش جام بینش و آگاهی از تمام جهان است، جز نور علی، آن خوشحال و سرمست، چه کسی می‌تواند باشد؟