شمارهٔ ۹۷

هوش مصنوعی: جهان مانند دریایی پر از خون و رنج است و انتهای آن پیدا نیست. ای آب جو، از این دریا و طوفانش بترس!

هوش مصنوعی: ای پسر، از این مادر بی‌رحم حذر کن؛ که او به‌واقع، خون شوهرانش را می‌ریزد. آنچه می‌بینی، نه دلسوزی و محبت است.

هوش مصنوعی: بر سر سفره‌ی این مهمان نوازی که نانخوری بی‌مقدار دارد، تنها دوتا دانی حضور دارد و ناهار او از آسمان می‌رسد.

هوش مصنوعی: جوانمردان به کسانی که درگاه دلشان پاک و بزرگوارند، نمی‌نگرند بلکه به کسانی که از صفات خوب برخوردارند، احترام می‌گذارند. بنابراین، باید با بزرگواری و کرامت از افراد با نیت‌های خوب یاد کرد و در کنار آن‌ها زندگی کرد.

هوش مصنوعی: شب و روزش دو حالت متضاد هستند و خود او همچون ضحاک و ماران می‌ماند. آیا نمی‌بینی که مغز او به شکل مداوم تحت تأثیر و تسلط این ماران قرار دارد؟