شمارهٔ ۹۶

هوش مصنوعی: عاشقی که درد و رنج عشق را درک نکند، نمی‌تواند از آرامش و راحتی زندگی‌اش حرف بزند. بهتر است از او خواسته شود که دیگر در آنجا نماند و به زندگی عادی خود بازگردد.

هوش مصنوعی: گفتم که حالا روز قیامت است وقتی قامت او بلند شد، غافل بودم که بدنش نمی‌تواند این همه استقامت را داشته باشد.

هوش مصنوعی: عدالت و انصاف با چنین قامت زیبای دل‌ربا سازگار است، که تو تا ابد باری از ناز و زیبایی او را بر دوش بکشی.

هوش مصنوعی: ای باد، زلف‌های زیبا و خرابی که پخش کردی، لطفاً از حال دل ما خبر بده و برای او سلامتی ببر.

هوش مصنوعی: زاهدی که بدون گناه به درگاه شخصی بزرگ و کریم می‌رود، می‌ترسم که در روز قیامت ندامت و پشیمانی‌اش به او فایده‌ای ندهد.

هوش مصنوعی: ای دل، بیا که تو با نگاه کردن به چشم او، نشانی از خونت نمی‌بینی، اما من در چشمان او نشانه‌های آن را به وضوح می‌بینم.

هوش مصنوعی: مجنون وقتی که به سوی دشت جنون رفت، طاقت شنیدن سنگینی حرف‌های ملامت‌گر را نداشت، در حالی که ما چنین قدرتی نداشتیم.

هوش مصنوعی: اگر آسمان هم به ما رحم کند و غذایی به ما بدهد، نیاز نیست تا از کرامت او صحبت کنیم.

هوش مصنوعی: دل پر از اضطراب و دل‌تنگی به خاطر هوای ری، به شکوایه‌ای دل‌نشین درباره بخت خود پرداخته و از طولانی شدن این وضعیت نالان است.

هوش مصنوعی: برو به درگاه پادشاه طوس و به مردم ری بگو که همگی از سود و زیان او خبر دارند.

هوش مصنوعی: آن پادشاهی که تاج بر سر دارد و دیگر پادشاهان برای او احترام قائلند، بر تخت سلطنتش نشسته است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که قامت زیبای او بر سرت سایه می‌افکند، تو نیز چون سرباز آماده‌ای که او را تماشا کنی و از وجودش لذت ببری.