شمارهٔ ۱۳۲

هوش مصنوعی: هر کجا که بروم، دلم به سمت تو کشیده می‌شود و از هر طرف که برگردم، نمی‌توانم از یاد تو بروم.

هوش مصنوعی: اگر من قدرت ابراز شکایت ندارم، این سخن که عیب‌های تو را بیان می‌کند، از ویژگی‌های خودت نشئت می‌گیرد و بر چهره‌ات نمایان است.

هوش مصنوعی: دل را به خاطر تو از هرگونه جنگ و جدال دور نگه‌داشته‌ام؛ تا وقتی که زنده‌ام، هرگز تار موی تو را رها نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: اگر کاروانی از زایران خوشبو بگذرد، از این دو رشته عطر تو نباید تعجب کرد.

هوش مصنوعی: اگر یعقوب به جستجوی یوسفش ادامه ندهد، من هم دیگر از جستجوی تو دست برمی‌دارم و مثل او در گمراهی باقی می‌مانم.

هوش مصنوعی: هر دلی را که می‌بینم، پر از عشق توست و گویی خونش در حال سفر است. تنها آبی که در دل ظرف تو نیست، همان خون عشق توست.

هوش مصنوعی: ای زلف زیبای تو که چون زنجیر است، بگو که جانم به لبم رسیده به سبب سخنان تند و بی‌رحم تو.

هوش مصنوعی: اگر همه مردان و زنان به ما انتقاد کنند، بگو که ما خود را به خاطر تو کنار گذاشته‌ایم.

هوش مصنوعی: این جذابیت و فخر تو، می‌تواند جان تشنگان را سیراب کند، زمانی که در آرزوی رسیدن به تو هستند.

هوش مصنوعی: چه تعداد از ما در پی زیبایی‌های سنگدل هستیم، که تنها به خاطر پاکسازی تو، خون دل نریختیم.

هوش مصنوعی: این دنیا کوتاه است و تو باید از آرزوهای بی‌پایه و اساس بگذری. به جای اینکه در دام خواسته‌های بی‌پایان معشوقان گرفتار شوی، زمان را صرف کارهای ارزشمند کن.

هوش مصنوعی: خوشحالی و طبع لطیف من به جای شعر، شیرینی و لذت می‌آورد؛ اگر از لب‌های تو، که پر از شوخی و لطافت است، جرعه‌ای دیگر بنوشم.