شمارهٔ ۱۲۹

هوش مصنوعی: من از این می‌ترسم که آتش اندوه و غمم، بر آسمان‌ها بفتند و تا خاکی که تو در آن هستی برسد و خرمن زیبایی‌ات را بسوزاند.

هوش مصنوعی: من دو دست دارم که تنها آن چشم جان‌نما می‌تواند از آن‌ها نشانه‌ای ببیند و جز من، هیچ کس دیگری قادر به دیدن این نشانه نیست.

هوش مصنوعی: تنها من نیستم که به خاطر ظلم و ناراحتی تو بی‌خانمان شدم، بلکه آتش احساسات تو باعث شده که در این شهر هیچ‌خانه‌ای نداشته باشم.

هوش مصنوعی: بوی زلف و زیبایی تو چنان است که اشک چشمم با هر لحظه به مانند گلاب در می‌آید و تسلیم محبت تو می‌شود.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که چشمان تو بهانه‌ای برای گریه‌ام می‌سازند و اگر نتوانند بهانه‌ای پیدا کنند، خون دل من را می‌فشارند.

هوش مصنوعی: آن روز، هوای غمگین تو به من خبر داد که خاطرۀ ویرانی‌ام را با خود آورد.

هوش مصنوعی: هر جا که نگاه می‌کنم، همه جا پر از چالش و مشکلات است. در این وضعیت، دل من در حالت سردرگمی و تردید قرار دارد و احساس می‌کنم که در میان این مشکلات گیر کرده‌ام.

هوش مصنوعی: زاهد با ذکر و عبادت خود مرا به دام انداخت، اما لبخند زیبای تو مرا بیشتر به دام خود کشید.

هوش مصنوعی: امشب در حضور شاه، ای مطرب، از این موزیک زیبا و دلنشین برای من یک آهنگ بزن.