شمارهٔ ۱۲۶

هوش مصنوعی: وجود من و رسیدن به تو فقط یک خیال عجیب است، اما خیال تو و خواب من عملاً غیرممکن است.

هوش مصنوعی: دلم را با زیبایی‌های تو به تسخیر درآورده‌ام، و حالا زیر سر زلفت خوابم برده است. این نقطه سیاه که بر روی چهره‌ات جلوه دارد، نشانه‌ای از جذابیت توست.

هوش مصنوعی: قد تو به اندازه‌ای بلند است که حتی سروهای چمن هم در برابر آن خم می‌شوند. نمی‌دانم این چه نوع اعتدالی است که در قامت تو وجود دارد.

هوش مصنوعی: از دست دوست فرقی ندارد که چه چیزی به ما می‌رسد؛ حتی اگر زهر ناب باشد یا شربت زلال.

هوش مصنوعی: به خانه دوست رفتن و در سکوت بودن، حس خوبی دارد؛ چون وقتی به کعبه می‌روم، نمی‌دانم در آنجا چه شور و هیاهویی جریان دارد.

هوش مصنوعی: برای دیدن و ملاقات با تو ممکن است جدایی پیش بیاید، اما احتمال اینکه به وصال برسم بیشتر است.

هوش مصنوعی: از غم جدایی شکایت نکن، نیّر. سکوت کن که اکنون شب وصال و دیدار است.

هوش مصنوعی: حکایت دیگری از جدایی هم پیش آمده، اما چه اهمیتی دارد، چون در مورد وصال دوست گفته می‌شود که این فراق را نباید به یاد آورد.